Άδειες τσέπες, γεμάτες ψυχές

Αξίζει την προσοχή μας και την υποστήριξη όλων μας. Τέτοιες προσπάθειες επωάζουν σε κάθε γενιά ερασιτέχνες μουσικούς.

Αύριο Τρίτη στις 7.30μμ στο Δημοτικό Σχολείο το συγκρότημα των εφήβων με το επίκαιρο όνομα θα παίξει αγαπημένα κομμάτια.

Διαβάστε τη συνέντευξή τους στον περυσινό Ωφλίαρο: http://issuu.com/ofliaros/docs/ofliaros_4_issuu_150dpi

Ο Χρήστος Γιανναράς στο Κρήτη TV

Μία από τις ελάχιστες φωνές που διαχρονικά βρίσκονται στο προσκήνιο της σύγχρονης διανόησης. Μην περιμένει κανείς ότι στη συνέντευξη που ακολουθεί εστιάζει στην προτίμησή του για κάποιο συγκεκριμένο κόμμα.,Το πρόβλημα κατά τον Χ.Γιανναρά είναι βαθιά θεσμικό και ταυτόχρονα ζήτημα παιδείας, “κατά κεφαλήν καλλιέργειας”, επαναπροσδιορισμού της ελληνικότητας και επαναπροσέγγισης της μεταφυσικής χροιάς που αυτή κρύβει ανά τους αιώνες.

Μετά μπορείτε να γυρίσετε στα συνηθισμένα δρώμενα της ελληνικής τηλεόρασης και να δείτε τα στημένα πάνελ, τους τρεμάμενους από εξουσιομανία πολιτικούς και τα ανδρείκελα δημοσιογράφους, με τα ανυπόστατα διλήμματα και τις δυστοπικές τους τοποθετήσεις…

ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΑ 2012: οι πόλεις της Ελλάδας ποδηλατούν

 

 

επιμέλεια αφίσας: Τατιάνα Κοντούλη

O υπό σύσταση σύλλογος Αντίπαρος Εν Πλω, ο Ναυτικός Όμιλος Αντιπάρου και το Δημοτικό Σχολείο (Σύλλογος Γονέων) διοργανώνουν ποδηλατοπορεία (δηλαδή μη αγωνιστική διαδρομή) από το Λιμάνι μέχρι τη θέση Γλυφά (Big Blue). Για όσους συμμετείχαν τα προηγούμενα χρόνια θα θυμούνται πόσο γιορτινή ατμόσφαιρα επικρατεί. Πάνω απ’ όλα είναι μια ευκαιρία για τους μικρούς να βγουν συνοδευμένοι από αστυνομία και γονείς στον -επικίνδυνο κατά τ’ άλλα- δρόμο που οδηγεί έξω από το χωριό, για όλους δε μία ευκαιρία να δηλώσουν με τη στάση τους ότι οι δρόμοι ανήκουν –πέρα από τις νταλίκες, τους νταήδες, τους ραλλίστες και τους ανεγκέφαλους- και στους ποδηλάτες (και στους πεζούς φυσικά).

Περισσότερα για την πανελλαδική εκδήλωση εδώ: http://www.podilates.gr/

Η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία δεν είναι απλά μια βόλτα.

Είναι και μια πολιτική πράξη μέσω της οποίας γνωστοποιούμε

στην πολιτεία και τους συμπολίτες μας τα αιτήματά μας

για ασφαλή διέλευση πεζών και ποδηλάτων από τους δρόμους και πεζοδρόμους,

η νόμιμη διέλευση των οποίων οποίων παραβιάζεται καθημερινά (ή μήπως δεν είναι έτσι;)

Η Ελληνικότητα ως προσωπική εύρεση

Η κοινωνία της χρείας και της αληθείας, η ελληνικότητα ως έννοια πανανθρώπινη και ορμώμενη από την αρχαιότητα, η παράφραση της σήμερα, και το στοίχημα που θέτει για έναν νέο κόσμο, βασισμένο όχι στο άτομο αλλά στην πολιτεία. Απόψεις του κορυφαίου ίσως Έλληνα φιλοσόφου σήμερα.

Ο κ.Χρήστος Γιανναράς ήταν καλεσμένος στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Ασπροπύργου τον Φεβρουάριο του 2010 και μίλησε με θέμα: "Η Ελληνικότητα ως προσωπική εύρεση".

Στέλιος Ράμφος: «Η Ελλάδα της κρίσης έχει το άγχος του μαθητή»

 

Ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής για το πρόβλημα της ελληνικής αίσθησης και τον χρόνο

αναδημοσίευση από το ΒΗΜΑ 

Το απόγευμα της Πέμπτης 16 Φεβρουαρίου 2012, η αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είχε γεμίσει μια ώρα πριν από την έναρξη της διάλεξής του στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Megaron Plus. Το ίδιο συνέβη και με την αίθουσα «Νίκος Σκαλκώτας» στην οποία το κοινό παρακολούθησε (συνολικά πάνω από 900 άτομα) τον Στέλιο Ράμφο σε ζωντανή αναμετάδοση να μιλά για την εξαιρετικά προβληματική σχέση που έχουμε ως κοινωνία με τον χρόνο. Στη διάλεξή του με τίτλο «Time out: η ελληνική αίσθηση του χρόνου», ο φιλόσοφος και συγγραφέας προσπάθησε να αναλύσει τους λόγους που κρατούν κατά την γνώμη του την Ελλάδα εκτός ιστορικότητος, μέσα ακριβώς από την αίσθηση που έχουμε ως λαός για τον χρόνο.

«Για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Οχι εξαιτίας φυσικών καταστροφών ή πολιτικών ατυχημάτων. Αυτή τη φορά, μετά από 40 χρόνια άπλετης μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, πρωτοφανών ελευθεριών, οικονομικής ευημερίας μέσα στο ασφαλές πλαίσιο της Ε.Ε., ο λόγος της δοκιμασίας μας, πέρα από τις διεθνείς διαστάσεις αυτής της κρίσης, είναι κυριαρχικά οι δικές μας επιλογές και πράξεις. Τώρα δεν υπάρχουν εξωτερικοί εχθροί. Πρέπει τώρα να νικήσουμε τον κακό εαυτό μας με ένα και μόνον όπλο: τη σοφία του πόνου. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να τραβήξουμε για να πετύχουμε. Θέλουμε μια νέα εικόνα εαυτού σ' έναν δρόμο καθάρσιας προκοπής» για να τοποθετηθούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

Η κρίση είναι πρώτα πνευματική και μετά οικονομική

Με αυτήν την «εικόνα εαυτού», πρότεινε ο Στέλιος Ράμφος που γυρόφερνε συνεχώς τη σκηνή, «πρέπει να εννοούμε μια ενότητα συνειδήσεως» που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την αίσθηση της διάρκειας και της εν γένει σχέσης που έχει ένας λαός με το χρόνο, την ιστορικότητά του. Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «είναι εκτός ιστορικότητος» επειδή ως λαός και κατ' επέκτασιν ως άτομα έχουμε «προβληματική σχέση με τον χρόνο». Αυτός, εξήγησε, είναι ο λόγος που έχουμε πρόβλημα με τις πράξεις και τις αποφάσεις. «Αν οι άνθρωποι είναι αυτό που πράττουν, μέσα στον χρόνο δημιουργούν τον εαυτό τους. Αν ταυτοχρόνως είμαστε και ό,τι παθαίνουμε από εκεί πρέπει να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε».

«Βιώνουμε μια κρίση πρωτίστως πνευματική και δευτερευόντως οικονομική» τόνισε ο Ράμφος. «Η πνευματικότητα του προβλήματος φαίνεται, στο βάθος, από την τεράστια κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος, δεν έχουμε να κάνουμε με τις συνήθεις καχυποψίες» μέσα σε μια «δημοκρατία χαλαρότητος». «Η κρίση εμπιστοσύνης έχει να κάνει με μια βαθύτερη κρίση νοήματος. Το κενό αυτό του νοήματος και οι απαντήσεις που δεν υπάρχουν οδηγούν σε πραγματικότητες καταστροφής και το μηδέν» κάτι που είδαμε τόσο τον Δεκέμβριο του 2008 όσο και στο πρόσφατο σκηνικό πολέμου στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας. «Πρέπει να εκτιμήσουμε σοβαρά τις διαστάσεις του μηδενισμού που έχουν να κάνουν με την κενότητα του νοήματος, ό,τι προέρχεται δηλαδή από την διαταραγμένη σχέση μας με τον χρόνο».

Ο Ράμφος έδωσε σε αυτό το «πρόβλημα του χρόνου» ξεκάθαρα πολιτισμικές προεκτάσεις. Παρομοίασε τη χώρα μας με έναν αγχωμένο μαθητή ένα βράδυ πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις. «Υπάρχει ο χρόνος ο αντικειμενικός, ο μετρήσιμος. Υπάρχει όμως και ένας εσωτερικός χρόνος που έχει να κάνει με τη συνείδηση, ο χρόνος των πολιτισμών και των ψυχών. Εμένα αυτός με ενδιαφέρει. Το άγχος του μαθητή είναι εν προκειμένω ο εσωτερικός χρόνος. Πρέπει να δούμε την κρίση ως πολιτισμική πραγματικότητα. Η Ελλάδα έχει το άγχος του μαθητή. Ολες οι κοινωνίες της Ανατολής είχαν προβληματική σχέση με τον χρόνο. Οποτε θέλησαν να εκσυγχρονιστούν αναζήτησαν την ένταξή τους στο χρονικό συνεχές της Δύσης» επεσήμανε.

«Στην κοινωνία μας ο χρόνος είναι κλειστός, έχει από πίσω μια μεγάλη ιστορία και πάντα θεμελιώνεται στην οικογένεια που αποδέχεται την πραγματικότητα μόνο στο πλαίσιο της οικείας, ως μια ατέρμονη αναπαραγωγή των βιωμάτων. Η τάση μιας τέτοιας κουλτούρας είναι μία: μετατρέπει συνεχώς τον χρόνο σε χώρο για να αποκλείσει τους καινούργιους χρόνους, είναι η εγγύηση ότι δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Η τάση μας, το προβληματικό σημείο του πολιτισμού μας είναι η ανάγκη του εξοβελισμού της κινήσεως του χρόνου. Οι κοινωνίες που αντιστέκονται στους εκσυγχρονισμούς είναι οι κοινωνίες που μετατρέπουν τον χρόνο σε χώρο».

Ο δημόσιος χώρος και η τάση του εγκλεισμού στον χώρο

Ο Ράμφος προκειμένου να γίνει αντιληπτό το ανωτέρω πρόβλημα ανέπτυξε τις θέσεις του για τον δημόσιο χώρο. «Είμαστε ένας λαός βαθύτατα συντηρητικός. Αποφεύγουμε την καλώς εννοούμενη ανασφάλεια του δημόσιου χώρου, την ανοικτότητα. Εγκαταλείπουμε τον δημόσιο χώρο στο όνομα μια αχόρταγης ιδιωτικοποίησης και του χώρου και του χρόνου. Οσο δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι τόσο περισσότερο καθηλώνεται στην ακινησία ο ρυθμός της ζωής μας. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, ο δημόσιος χώρος έχει περιοριστεί ασφυκτικά. Επίσης, ό,τι αξιόλογο στο επίπεδο της αρχιτεκτονικής ανάγεται στον 19^ο αιώνα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι προπολεμικό. Εκεί σταμάτησε η αρχιτεκτονική φιλοδοξία μας» και στην πραγματικότητα η αρχιτεκτονική της ζωής μας. «Ο χρόνος σε μια πόλη είναι οι δημόσιοι χώροι της. Στερούμενη αυτόν τον χρόνο, την κίνηση δηλαδή, η πόλη μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο. Γι' αυτό μετεβλήθη η Αθήνα σε αρχιτεκτονικό σκουπιδότοπο».

Το πρόβλημα της αστικής ζωής στην Αθήνα είναι η επιστροφή σε μια συνθήκη όπου είναι κυρίαρχο το αχρονικό στοιχείο, συνέχισε ο Ράμφος, κάνοντας λόγο για τις «ενστικτώδεις επιλογές που μας επιβάλλει η κουλτούρα μας». Χωρίς να το συνειδητοποιούμε «έχουμε την τάση να εξορκίζουμε τον χρόνο, δεν αναλαμβάνουμε τον χρόνο, έχουμε εθιστεί στην μακαριότητα της ακινησίας, να καθόμαστε θέλουμε που έλεγε και ο Μίμης Φωτόπουλος». Υπήρχε ανέκαθεν, τουλάχιστον μετά το 1827, μια «τάση εγκλεισμού στον χώρο» διαπίστωσε ο ομιλητής. «Μεταπολεμικά αυτό το φαινόμενο έλαβε νοσηρές διαστάσεις» με τη μεσοτοιχία τον καιρό της αντιπαροχής «που μετέτρεψε την οικεία σε στάνη».

Το πρόβλημα αυτό, είπε ο Ράμφος, «δημιούργησε την αντίληψη να καθόμαστε πάνω στις ήδη παραδεδομένες αντιλήψεις, ακόμα κι αν είναι λειτουργικές, με αποτέλεσμα να μην αλλάζουμε». Στην συνέχεια αναφέρθηκε ονομαστικά σε Έλληνες αρχιτέκτονες και το έργο τους για να καταδείξει ότι δεν λύσαμε τελικά ποτέ αυτό το πρόβλημα του χώρου και του χρόνου. «Ο Δημήτρης Πικιώνης ήταν ένας αρχιτέκτονας που κυρίως μετέτρεψε τον χρόνο σε χώρο. Ο Αρης Κωνσταντινίδης, απ' την άλλη, προσπάθησε με τον πειθαρχημένο μοντερνισμό του αλλά δεν τον υιοθετήσαμε. Ούτε τις πρωτοποριακές αναζητήσεις του Τάκη Ζενέτου ή του Ιωάννη Βικέλα υιοθετήσαμε. Ακόμα και ο Αλέξανδρος Τομπάζης γίνεται μετριοπαθέστερος πλέον στις αναζητήσεις του» τόνισε.

Ο ομιλητής επιχείρησε μια παρόμοια αναγωγή (και ενδεχομένως λιγότερο επιτυχημένη) του προβλήματος του «χρόνου που μετατρέπεται σε χώρο» αυτή τη φορά υπό τη μορφή «στατικών πλάνων» αναφερόμενος στην «αργία της ματιάς» στο κινηματογραφικό έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, στον «αισθητικό φορμαλισμό» και στην «απουσία του δραματικού στοιχείου» καθώς «οι ήρωες δεν έχουν εαυτό, εαυτό έχουν μόνο τα τοπία, τα γεγονότα παύουν να ενεργούν, μετατρέπονται σε εικόνες μέσα στα ομιχλώδη τοπία της ιστορίας. Η μνήμη έτσι καθίσταται παθητική» τόνισε ο Ράμφος «και πίσω από την ήρεμη διαδοχή των εικόνων υπάρχει μια νευρικότητα ως προς τον χρόνο που περιβάλλει τις ταινίες». Εν συνεχεία αναρωτήθηκε «τι μπορεί να συμβεί, τι μπορεί να κινηθεί όταν ένα συγκεκριμένο αίσθημα επανέρχεται ξανά και ξανά;» και επιπλέον τι συμβαίνει όταν «ο χρόνος ανάγεται εν τέλει σε ένα αχρονικό σύμβολο ανακυκλούμενο στον εαυτό του μετατρέποντας την ιστορία σε μια ανιαρή κατασκευή;».

Ο φόβος της αλλαγής και το αχρονικό παρόν

«Κολλάμε στο παραδεδομένο χωρίς να εξετάζουμε αν είναι για μας λειτουργικό» επανερχόταν συνεχώς ο Στέλιος Ράμφος. «Φοβόμαστε την αλλαγή. Αμεση συνέπεια αυτού είναι να αρπάζεται το συναίσθημα του ανθρώπου από το παρόν. Η εμμονή στο παρόν είναι η ψυχοπαθολογία του προβλήματος, η ανακύκλωση ενός παθητικού χρόνου. Δεν έχουμε έτσι οργανική σχέση με τον χρόνο, ούτε παρελθόν, ούτε μέλλον. Το άτεγκτο, ασάλευτο παρόν είναι περίπου τάφος, έτσι πέθαναν όλες οι κουλτούρες και οι πολιτισμοί που χάθηκαν. Αν το καταλάβουμε αυτό θα αλλάξει η μοίρα του τόπου μας. Αρνούμαστε το μέλλον στο όνομα ενός μεγάλου παρελθόντος και μιας επίμονης αρπαγής του συναισθήματός μας από ένα ασάλευτο παρόν. Οδηγούμαστε έτσι σε έναν βαθύτατο συντηρητισμό, η συνήθεια γίνεται η μόνη ζωντάνια της ζωής μας. Η συνήθεια όμως είναι το τρωκτικό της ζωής και επιπλέον είναι πειστική, αποτελεσματική ως ανάχωμα στον κινούμενο χρόνο, ο χρόνος δε χρειάζεται όπου επικρατεί η συνήθεια».

Είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτούμε το πρόβλημα με όρους κουλτούρας, συμπέρανε ο Στέλιος Ράμφος και προειδοποίησε ότι «όπου δε λειτουργεί θετικά ο χρόνος πρέπει να αναμένουμε την έλευση των μυθικών ηρώων, και δεν ξέρουμε τι θα φέρουν αυτοί οι ήρωες». Επιπλέον «η δυσκολία μας να "μεγαλώσουμε" είναι έντονη, αυτή η μετά πεποιθήσεως απραξία κατά την οποία ένας λαός αδιαφορεί για τον χρόνο είναι για μικρά παιδιά». Αυτό «το ασάλευτο παρόν για το οποίο μιλώ χαρακτηρίζεται από μια μυθική ματιά. Το αποτέλεσμα είναι να ονειρευόμαστε μόνον αυτά που έχουμε λογοκρίνοντας το μέλλον. Δεν έχουμε πλέον όνειρα, παρά μόνο ψευδαισθήσεις που διαιωνίζουν την καταστροφή. Το δράμα με τα όνειρά μας είναι ότι κατάντησαν ομοιόμορφα. Τι θα πει ολοκληρωτισμός; Να ονειρευόμαστε όλοι τα ίδια π.χ. τα όνειρα μιας συντεχνίας. Η αδυναμία μιας πιο ελεύθερης και δημιουργικής σκέψης είναι καταφανής».

Επιπροσθέτως «το αχρονικό παρόν μας προκαλεί την ανία. Ανιώ σημαίνει δεν αισθάνομαι. Σημαίνει επίσης ότι κάτι έχει αδειάσει πλήρως από νόημα. Ανιώ εφόσον αδυνατώ να προβάλλω το πριν στο μετά, η ανία φέρνει μια έμμεση αίσθηση ματαίωσης. Αυτό χαρακτηρίζει το παρόν του πνευματικού μας πολιτισμού. Παίρνουμε ως κοινωνία παράταση από το παρόν, ζητάμε ένα time out (διάλειμμα) για να δούμε τι θα κάνουμε αύριο. Η αδιαφορία και η αναβλητικότητά μας οφείλεται στον τραυματισμένο χρόνο της ευθύνης μας. Μας τρομάζει η αλλαγή γιατί συνιστά μια δέσμευση στο χρόνο, δεν τη θέλουμε. Το άγνωστο είναι ένας μπελάς, το μέλλον μας αγχώνει γιατί συνεπάγεται δουλειά και πρόγραμμα» και δεν μας αποφορτίζει όπως η τηλεόραση ή το καφενείο. Κοντολογίς «σκοτώνουμε τον χρόνο για να μας αφήσει ήσυχους το μέλλον».

Η «κοντή» μνήμη δεν είναι τυχαία

«Είναι τυχαίο άραγε που ως λαός έχουμε κοντή μνήμη;» Καθόλου, απάντησε ο Ράμφος. Εχουμε κοντή μνήμη «γιατί συγκρατούμε τα περασμένα ένα ένα ξεχωριστά χωρίς το νόημα που τα ενώνει, τη συνέχεια του χρόνου. Η εμμονή στο παρόν που έλεγα, μας κάνει επίσης να θέλουμε να τα ξέρουμε όλα, δεν είναι τυχαίες αυτές οι συμπεριφορές. Η κοντή μνήμη οφείλεται στο γεγονός ότι μας αρνούμαστε μέσα στο χρόνο, είμαστε μνησίκακοι, καθηλωνόμαστε μόνο στο γεγονός. Δεν είναι παράδοξο που έχουμε Μνημόνια. Ενας λαός με καλή μνήμη δεν θα τα χρειαζόταν ποτέ. Μας χαρακτηρίζει πλέον ένα αίσθημα μειωμένης αυτοπεποιθήσεως, είναι μέσα μας δομικό το αίσθημα της αναξιότητας μπροστά στο μέλλον».

Το αντίδοτο; «Η ανάληψη του χρόνου με ένα αίσθημα ζωής, ευθύνης και όχι μειονεξίας, οφείλουμε να αναζητήσουμε μια εσωτερική ενότητα που θα μας ανοίξει τον "κλειστό χρόνο" και μια ενότητα κοινωνικής συνοχής πέρα από κόμματα και σχηματισμούς. Πρέπει να ξεπεράσουμε το καθεστώς της θεσμικής κατοχύρωσης της συνενοχής στο πεδίο της κοινωνικής λειτουργικότητας. Μια διχασμένη κοινωνία δεν τραβάει μπροστά και πρέπει να ξέρετε ότι οι συντελεστές του διχασμού είναι αρνητές αυτού του θετικού χρόνου για τον οποίο μιλώ. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, πολιτικοί και πολίτες. Υπάρχουν δυο ειδών φωτιές, αυτές που σβήνονται με νερό κι αυτές που σβήνονται με αίμα».

Κορνήλιος Καστοριάδης, 26 Δεκεμβρίου 1997

βιογραφία

η συνέντευξη του φιλόσοφου στην εκπομπή Παρασκήνιο (υπάρχει κι εδώ: http://vimeo.com/16124558)

kasto-lewnidio

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ (πηγή)

(ένα απόσπασμα του κειμένου υπάρχει εδώ)


  

Λέσχη Ανάγνωσης: έναρξη στις 18/12

Για άλλη μια φορά ο Σύλλογος Γυναικών πρωταγωνιστεί ευχάριστα διοργανώνοντας κάτι που αρκετό καιρό συζητιόταν. Η πρόσφατη ευκαιρία του περασμένου χειμώνα με την Άγονη Γραμμή Γόνιμη και τις λέσχες ανάγνωσης που τότε στήθηκαν αξιοποιείται. Πρώτη συνάντηση της λέσχης με τον Γεώργιο Βιζυηνό, μια ευκαιρία να ντυθούν τα φετινά χριστούγεννα με χρώματα ελληνικά.

Επισκεφτείτε παρακάτω για περισσότερη εντρύφηση:

Βιογραφικὰ στοιχεῖα

Προλεγόμενα στὸ ἔργο Ἀτθῖδες Αὖραι

Ποιήματα: * Ὁ Κόδρος

Διηγήματα:
* Τὸ ἁμάρτημα τῆς μητρός μου
* Μεταξὺ Πειραιῶς καὶ Νεαπόλεως
* Ποῖος ἦτο ὁ φονεὺς τοῦ ἀδελφοῦ μου
* Αἱ Συνέπειαι τῆς Παλαιᾶς Ἱστορίας
* Τὸ μόνον τῆς ζωῆς του ταξείδιον
* Διατὶ ἡ μηλιὰ δὲν ἔγινε μηλέα
* Ὁ Μοσκὼβ-Σελήμ
* Ποιήματα
* Παιδικὰ ποιήματα

Ὁ Μοσκὼβ-Σελήμ
(θεατρικὴ διασκευή)

(και μερικά ακόμα εδώ)

"Ένα δέντρο, μια φορά" - Μαύρο Θέατρο στο Δημοτικό Σχολείο

 

Το Δημοτικό Σχολείο Αντιπάρου σας προσκαλεί στη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση «Ένα δέντρο, μια φορά – Μία παράσταση σε Μαύρο Θέατρο». Πρόκειται για μια διασκευή σε Μαύρο Θέατρο του παραμυθιού του Ευγένιου Τριβιζά «Ένα δέντρο, μια φορά», που θα παρουσιάσουν οι μαθητές και οι μαθήτριες των Α΄ και Β΄ τάξεων του σχολείου μας. Η παράσταση κλείνει πανηγυρικά την απόλυτα επιτυχημένη έκθεση βιβλίου που τελειώνει αύριο

με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων.

Περισσότερα για την παράσταση εδώ (http://antiparos-dimotiko.blogspot.com/2011/12/blog-post_09.html)

Επιμέλεια παράστασης, διασκευή του παραμυθιού και προσαρμογή του στο μαύρο θέατρο, σκηνικά, κοστούμια, μουσική επιμέλεια, χορογραφίες: Βασίλης Ζέλκας και Ελένη Νούλα. Αφήγηση: Αναστασία Καρβελά.

Το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο έρχεται στην Αντίπαρο

ΕΔΩ ο ιστότοπος του Παιδικού Μουσείου

Μπράβο σε όσους ανάλαβαν το εγχείρημα να ζεστάνουν την καρδιά του χειμώνα

(Ντάνυ,  Μπέλα και Τατιάνα σας ευχαριστούμε)

Έκθεση Βιβλίου στο Δημοτικό Σχολείο από τις 3 έως τις 16 Δεκεμβρίου

 

 

Επισκεφτείτε τη φετινή Έκθεση Βιβλίου, που διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Νηπιαγωγείου και Δημοτικού Σχολείου Αντιπάρου.

Στα εγκαίνια της Έκθεσης, η θεατρική ομάδα της Μαρίας Μαρινάτου, θα παρουσιάσει δραματοποιημένο απόσπασμα από το παραμύθι

"Ο μικρός Πρίγκηπας".

Ώρα έναρξης 18.00,

το Σάββατο  3/12/2011

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ

3-16 Δεκεμβρίου 2011

Μια ελπίδα στη γενιά των εφήβων

Η χθεσινοβραδινή συναυλία μιας ομάδας εφήβων, όλοι τους ερασιτέχνες μουσικοί του Γυμνασίου Αντιπάρου, απέδειξε ότι στους δυσκολότερους καιρούς η ελπίδα επωάζεται στα απλά που πάντα μας γοήτευαν. Δυο κιθάρες (οι ρυθμικοί και σεμνοί Δαμιανός και Κωνσταντίνος), δυο φωνές (οι γοητευτικές και αγχωμένες Ευαγγελία και Μαργαρίτα), ένα synth (η διακριτική Αντωνία) και ένα σετ drums (ο ανήσυχος Βασίλης) κράτησαν ένα πολυπληθές κοινό στις θέσεις τους, παίζοντας ένα ρεπερτόριο από γνωστά τραγούδια, που κατατάσσονται με ευκολία στην κατηγορία του ποπ και του έντεχνου. Το σημαντικότερο είναι ότι στους θεατές υπήρχαν πολυάριθμοι συνομήλικοι και μικρότεροί τους, που πλέον είδαν έναν τρόπο να ξεφεύγουν από τη μίζερη καθημερινότητα που οι μεγαλύτεροι, εμείς δηλαδή, με περισσή βεβαιότητα πως είναι ορθή για την προσωπικότητά τους, τους παραδίδουμε με τις πράξεις μας. 

Μπράβο στα παιδιά, λοιπόν, όχι γιατί ξαφνικά έγιναν σπουδαίοι μουσικοί, ούτε γιατί συνάρπασαν ένα μουσικόφιλο πλήθος με τις περίτεχνες ερμηνείες τους, αλλά, ακόμα πιο κύρια, γιατί έδειξαν το δρόμο. Με πρόβες σε μέρη που δεν προσφέρονται, με λιγοστό χρόνο εξαιτίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος εντελώς λάθος προσανατολισμένου και χωρίς ένα χώρο δικό τους, των νέων δηλαδή, κατάφεραν δυσανάλογα πολλά. Σήμερα, οι ίδιοι αναπολούν τη συναυλία και δικαιούνται να ελπίζουν σε ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες (και δικά τους ίσως τραγούδια), πολλοί άλλοι νεολαίοι ίσως αναζητούν παρόμοιες καλλιτεχνικές διεξόδους (υπάρχει ήδη άλλη μία μπάντα στο νησί, συγκοινωνούν δοχείο της χτεσινής), και όλοι ελπίζουν πως αυτή η γενιά που έρχεται θα είναι αξιότερη και περισσότερο προσηλωμένη στις άφθαρτες αξίες που  οι μεγαλύτεροι –χωρίς παρεξήγηση για όσους δεν είναι έτσι- απεμπόλησαν στην πορεία. Σίγουρα οι προβληματισμοί και οι επιθυμίες αυτών των παιδιών αξίζουν της προσοχής μας. Τους ρωτάμε όμως ποτέ;

Απολαύστε τους:

Διαβάστε επίσης τη συνέντευξη των Empty Pockets στο Αυγουστιάτικο τεύχος του Ωφλίαρου (σελίδα 6)

πηγή φωτό-βίντεο: optiko

οι τρεις δημοτικοί συνδυασμοί του νησιού στον ΗΧΩ FM (UPDATE)

UPDATE

Χωρίς κανένα περαιτέρω εισαγωγικό σχόλιο, παραθέτουμε τις πρόσφατες συνεντεύξεις στον ΗΧΩ FM (102,1) (στην εκπομπή των Γεωργίας Παττέ-Καραγιαννιώτη και Δημήτρη Αρκουλή) των δύο δημοτικών παρατάξεων του νησιού μας (εκκρεμεί η τρίτη, της Ενωτικής Κίνησης Προόδου, πιθανότατα εντός της εβδομάδας)

Η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του δημάρχου που προηγήθηκε χρονικά είναι πρώτη. Έγινε στις 24/10 και πολλά από αυτά που αναφέρονται τότε θίγονται και κρίνονται/απαντώνται στη δεύτερη, εξίσου διαφωτιστική, συνέντευξη (έγινε την 1/11) του συνδυασμού “Μένουμε Αντίπαρο” που ακολουθεί.

 Y.leventakis-pan.faroupos- 24-10-2011 ston hxw by Magos Gisspor

HxwFM-menoume antiparo-1Noe2011 by menoumeantiparo


Τρίτη χρονικά η συνέντευξη του συνδυασμού "Ενωτική Κίνηση Προόδου" που έγινε πριν δύο μέρες.
Hxw-enwtiki kinsi proodou-8noe2011



Φυσικά τα σχόλια οφείλουν να είναι στο κλίμα που κάθε φορά θεωρείται ως απαιτούμενο του διαλόγου εδώ. Αλλιώς δεν θα τα δείτε δημοσιευμένα…

Χρίστος Τσολάκης: μια συνέντευξη κόντρα στον καιρό

Ο Χρίστος Τσολάκης, γλωσσολόγος και καθηγητής στο Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης του ΑΠΘ, αλλά κυρίως δάσκαλος με  την ευρύτερη έννοια του όρου, μίλησε στην εκπομπή Στα Άκρα πριν λίγους μόλις μήνες. Θίγει το ζήτημα της στρεβλής εκπαίδευσης, της -προσανατολισμένης στην αγορά εργασίας- μάθησης, της γλώσσας, μέχρι και της λανθασμένης τομής που επιχειρήθηκε από τη νυν (και όχι για πολύ) υπουργό Παιδείας και διαχωρίζει με σαφήνεια την παιδεία από την εκπαίδευση- αυτό ας το δουν όσοι λανθασμένα χρησιμοποιούν στο νησί μας τον όρο “παιδεία” για ζητήματα που δεν αρμόζει.

Αξίζει να τη δείτε, σταγόνα σοφίας σε μία εποχή που περισσότερο αλλάζει τις επιθυμίες μας παρά τη διάθεσή μας να ζήσουμε το ευ.

Συγγράμματα και βιβλία του Χρ. Τσολάκη εδώ

Πρώιμη Παρέμβαση – οι ομιλίες

Οι ομιλίες των τεσσάρων ειδικών από τη χτεσινή ημερίδα της “Πρώιμης Παρέμβασης”  παρατίθενται παρακάτω σε δύο συνδέσμους (επιλέξτε όποιον θέλετε), από όπου μπορείτε να “κατεβάσετε” το ηχητικό αρχείο (55mb). Οι ομιλίες αλλά και η συζήτηση με το κοινό στο τέλος είναι χρήσιμο να γίνουν γνωστές και σε όσους απουσίασαν.

Η “Πρώιμη Παρέμβαση” μοίρασε ερωτηματολόγια σε γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας, ενώ υπάρχουν και άλλα διαθέσιμα (στο Νηπιαγωγείο). Ας σπεύσουν οι γονείς να τα συμπληρώσουν.

ΟΜΙΛΙΑ σύνδεσμος 1

ΟΜΙΛΙΑ σύνδεσμος 2

(το ίδιο αρχείο είναι, μην κατεβάσετε κι από τους δύο συνδέσμους)

Μια εκδήλωση που δεν γίνεται κάθε μέρα - “Πρώιμη Παρέμβαση” στο παιδί και την οικογένεια

Στηρίζοντας το Παιδί και την Οικογένειά του

Πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης για βρέφη και νήπια

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ, ΕΚΤΟΣ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ BULLYING ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΜΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (ΠΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ) ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ…

“ΠΡΩΙΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ

ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ: ΣΑΒΒΑΤΟ 22/10/2011 Ώρα: 18.00-20.00

ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

- «Εισαγωγή στο Πρόγραμμα Πρώιμης Παρέμβασης»

Γιάννης Παπακωνσταντίνου , παιδοψυχίατρος

- «Η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού μέσα από τη σχέση με τους γονείς»

Μερόπη Νάρνου, κλινική ψυχολόγος

- «Η εξέλιξη της επικοινωνίας και του λόγου στη βρεφική και νηπιακή ηλικία»

Μαρία Διαμαντή, λογοπεδικός

- Παρουσίαση ανιχνευτικών εργαλείων

Γιάννης Παπακωνσταντίνου, Παιδοψυχίατρος

Η «Διαγνωστική και Θεραπευτική Μονάδα για το Παιδί Σπύρος Δοξιάδης» ξεκινάει ένα καινοτόμο πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης και υποστήριξης που απευθύνεται σε βρέφη και νήπια που διαμένουν σε νησιά των Κυκλάδων (Πάρο, Αντίπαρο, Μήλο), καθώς και στο 4ο Διαμέρισμα Αθηνών.

Το πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με την Εταιρεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας – ΕΠΑΨΥ στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προγράμματος για την Προαγωγή της Ψυχικής Υγείας Παιδιών, Νέων και Εφήβων που υλοποιείται με δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» (Stavros Niarchos Foundation).

Διεθνείς έρευνες έχουν επισημάνει τη σπουδαιότητα της έγκαιρης ανίχνευσης και υποστήριξης παιδιών που ανήκουν στην ομάδα «υψηλού κινδύνου» για την εμφάνιση αναπτυξιακών και ψυχικών διαταραχών και των οικογενειών τους προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλότερη ανάπτυξη των παιδιών αυτών και να προληφθούν σοβαρότερα προβλήματα στο μέλλον.

Βασικοί στόχοι του προγράμματος αποτελούν:

· Ο εντοπισμός των βρεφών και νηπίων από τη γέννηση έως την ηλικία των 4 ετών που ανήκουν στην ομάδα «υψηλού κίνδυνου» λόγω βιολογικών παραγόντων (π.χ. πρόωρα, λιποβαρή, με ενδομήτριες η/και περιγεννητικές επιπλοκές, με βρεφικούς σπασμούς, κ..ά.) και σε παιδιά που μεγαλώνουν σε δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος φροντίδας

Στο στάδιο αυτό θα υπάρχει στενή συνεργασία με γονείς και ειδικούς υγείας και εκπαίδευσης των συγκεκριμένων περιοχών (παιδίατροι, αγροτικοί γιατροί, γενικοί γιατροί, βρεφονηπιαγωγοί κλπ),

· Η διάγνωση αναπτυξιακών και ψυχικών διαταραχών στις παραπάνω ηλικίες

· Η παροχή πρώιμων υποστηρικτικών παρεμβάσεων με την ενεργή συμμετοχή των γονέων. Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, ψυχολογική και συμβουλευτική υποστήριξη γονέων και εξειδικευμένες θεραπείες (π.χ. θεραπεία δεσμού μητέρας-βρέφους, πρόγραμμα Portage κ.α.).

Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί από εξειδικευμένη ομάδα επιστημόνων ψυχικής υγείας της Μονάδας και θα διαρκέσει δεκαοκτώ μήνες. Οι υπηρεσίες υποστήριξης θα παρέχονται από τους ειδικούς μέσω Skype είτε κατ’ οίκον είτε σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους σε κάθε περιοχή.

Κοινή πεποίθηση όλων των ανθρώπων και των φορέων που συμβάλλουν στη προσπάθεια αυτή αποτελεί η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός δικτύου υποστήριξης των παιδιών και των οικογενειών τους, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες περιοχές, όπου θα παρέχονται κατάλληλες υπηρεσίες και θα εφαρμόζονται καινοτόμες πρακτικές.

 

 

Πρόγραμμα ψυχικής υγείας στην Αντίπαρο

Σίγουρα είμαστε όλοι καλά και ψυχικά υγιείς, τουλάχιστον στα βασικά και τυπικά της κοινωνικής μας ζωής. Είμαστε όμως; Και τα μικρά, αμελητέα βαρίδια που καθηλώνουν την ψυχή μας στο σκοτάδι; Οι εξάρσεις και παρεκκλίσεις των παιδιών; Το ζοφερό μέλλον που μας επιφυλάσσει η ελληνικότητα του καθενός; Αξίζει να δώσει κανείς προσοχή στο παρακάτω κείμενο που διανέμει η ΕΠΑΨΥ (αυτή που θέλει να κλείσει ο Λοβκέρδος και οι άλλοι καλοί μαθητές του Μνημονίου) και το ίδρυμα Νιάρχος, ίσως είναι μια ευκαιρία να κάνουμε πιο λειτουργική την κοινωνία μας και πιο θωρακισμένα τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει μόνο η κατάθλιψη, αλλά ένα ολόκληρο φάσμα διαταραχών που είναι πλέον ανιχνεύσιμα, η δε αντιμετώπιση αυτών λειτουργεί ευοδωτικά για την ευζωία του καθενός και συνολικά όλων μας.ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΝΙΑΡΧΟΣ

Κυκλαδικός πολιτισμός από το Δημοτικό Αντιπάρου

Open publication - Free publishing - More antiparos

http://antiparos-dimotiko.blogspot.com/2011/06/blog-post_328.html

ο λιλιπούτειος Μαέστρος...

Χάλκινα Πνευστά στην αίθουσα Καλουδά

Από την προχτεσινή εκδήλωση της Άγονης Γραμμής Γόνιμης (Δήμος Αντιπάρου + "Διάδραση"). Ένα μπράβο σε όλους, με τέτοιες προσπάθειες ο χειμώνας ομορφαίνει και ερχόμαστε όλοι πιο κοντά.

Άγονη Γραμμή Γόνιμη

Ως γνωστό, ο Δήμος Αντιπάρου συμμετέχει στο “Άγονη Γραμμή Γόνιμη 2011” της ΜΚΟ “Διάδραση” (υπό την αιγίδα του Υπ. Παιδείας και του Ευρωπ. Κοινοβουλίου). Έχουν ήδη προηγηθεί οι επιτυχημένες δραστηριότητες των Λεσχών Ανάγνωσης (εδώ).

Το πρόγραμμα συνεχίζεται με τη μουσική εκδήλωση του συνόλου χάλκινων πνευστών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (Κυριακή 3/4/11, στις 8.30μμ) στην αίθουσα Καλουδά.

Παράλληλα έχουν προγραμματιστεί μαθήματα ψηφιδωτού, παραδοσιακών χορών και comic (από την Κυριακή 3/4 έως την Πέμπτη 7/4)

το πρόγραμμα:

Κόμικ δημοτικού: Δε 10-12, Τρ 10-12

Κόμικ Γυμνασίου (κι όσοι ενήλικες θελήσουν να λάβουν μέρος): Κυ 5-6.30, Δε 5-6.30, Τρ 4-5.30

Ψηφιδωτό Α’ τμήμα: Κυ 5.30-6.30, Δε έως Πε 10-11

Ψηφιδωτό Β’ τμήμα: Κυρ έως Πε 4-5

Παραδοσιακοί χοροί από το Λύκειο Ελληνίδων: Δε 5-6, Τρ έως Πέ 12-1

Όσοι ενήλικες ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν τα μαθήματα ας επικοινωνήσουν με τους δημοτικούς συμβούλους, που είναι υπεύθυνοι για το πρόγραμμα:

> Βιάζη Λίτσα, τηλ: 2284061437, 6946853333

> Μαριάνου Φιλοθέη, τηλ: 2284061079, 6934260070

Σύνολο χάλκινων πνευστών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (“Metallon)