5 Μαρ 2018

Το φαινόμενο “antiparosvoice” που άργησε μια μέρα και μια χρήσιμη αναδρομή

clip_image001

Τα μπλογκς στο νησί της Αντιπάρου άνθισαν και παρήγαγαν πολιτικό λόγο αλλά κυρίως μια προσωπική για το καθένα άποψη, πριν από μια δεκαετία και για 4-5 χρόνια, με έξαρση στην προηγούμενη δημοτική θητεία (δημαρχία Λεβεντάκη), οπότε και φάνηκαν όλα σταδιακά να αποσύρονται ή να ατροφούν. Στην πολυφωνία τους και τις αντιθέσεις τους υπήρχε εν τέλει μία αίσθηση σφαιρικής ενημέρωσης και δημοκρατικής εξημέρωσης, τέτοιας που μέχρι και η ιδέα ενός ενιαίου ψηφοδελτίου από αυτό το χώρο ξεπήδησε.

Από αυτό το χώρο, των μπλογκς, μαζί με τις εκπομπές του αείμνηστου Χρήστου Καραγιαννιώτη, ξεκίνησε και η συζήτηση για την αυτόνομη διοίκηση του νησιού (που κατέληξε στον καλλικρατικό μας δήμο).

Ξεκίνησα να γράφω στο antiparos-blog.blogspot.gr για κατάθεση προσωπικών σκέψεων και σταδιακά άρχισα να αποκτώ επισκεψιμότητα, να γράφω και άρθρα πολιτικής παρέμβασης για το νησί (εποχή θητείας Μανέτα) αλλά και γενικότερα, καθώς και σάτιρα, άφθονη, σκληρή, πότε άστοχη και πότε ξεκαρδιστική. Πάντα ανώνυμα αλλά με τη σιωπηρή συνθήκη ότι όλοι γύρω μου ήξεραν ποιος γράφει. Το ίδιο συνέβαινε και με τα άλλα τρία μπλογκς του νησιού, μια ανωνυμία τυπική αλλά όχι ουσιαστική.

Μόλις απόκτησα δημόσιο αξίωμα στο δήμο Αντιπάρου (δημοτικός σύμβουλος με τους καινοτόμους για τα τοπικά ήθη «Μένουμε Αντίπαρο») δεν γινόταν να εκφράζω προσωπικές απόψεις έχοντας από πίσω μου μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός και αίσθηση οριζόντιας δημοκρατίας. Έτσι σιγά σιγά οι αναρτήσεις αραίωναν, αυξάνονταν αυτές του μπλογκ του Μένουμε Αντίπαρο (menoumeantiparo.wordpress.com) με τη Γέφυρα και τη Γέφυρα 2 να αποτελούν σταθμό αντιπολιτευτικής καθαρότητας, και έμεινε πλέον το googlerank 3 (για όσους γνωρίζουν) και η ανάμνηση ότι κάποτε “Οι περιπέτειες του Μάγου Γίσσπορ” λανσάρονταν στα 50 πιο δημοφιλή ιστολόγια της Ελλάδας. Και η ικανοποίηση για τη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση(μέρος 1,  μέρος 2, μέρος 3) σε τρεις μπλόγκερς, τα σατιρικά κείμενα (Καζαμίας, Παραμύθι), την έκδοση -με άλλους- του “Ωφλίαρου” (συγκοινωνούντος με το μπλογκ φυλλαδίου), τα κείμενα και βίντεο που αναπαρήχθησαν από όλη την Ελλάδα την εποχή του θανάτου του Γκιόλια (troktiko) και του Γρηγορόπουλου, τη μήνυση από την τότε Κοινότητα που φυσικά δεν μου προκάλεσε φόβο, τις μουσικές αναρτήσεις (από αυτό το μπλογκ γεννήθηκε ο όρος “μπλογκοβίζιον”), τα φωτοάλμπουμ (σε εποχή που μόλις εμφανίζονταν οι dSLR) και πάρα πολλά ακόμα. Από τότε έμεινε και το διαδικτυακό avatar με το μάγο με το οποίο ακόμα εμφανίζομαι εδώ.

Η ανωνυμία των μπλόγκερς, έστω και αυτή η συχνά κατ’ ευφημισμόν, έχει αρθεί νομικά οριστικώς από το 2011. Στην Αντίπαρο ποτέ δεν ήταν περισσότερη άχρηστη από σήμερα, που η δημοκρατία θωρακίζεται μέσα από τη δυνατότητα των πολιτών να εισακούγονται στα δημοτικά συμβούλια χωρίς διάκριση και με κανένα αποκλεισμό επί των ημερών μου στη θέση του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου. Το βήμα στον ανώνυμο πολίτη και στη διαδικτυακή επικοινωνία ευοδώθηκε με τη δημόσια διαβούλευση, τη ριζική βελτίωση της δημοτικής ιστοσελίδας, την πλατφόρμα crowdfunding, το πρωτοποριακό chatbot και την υποστήριξη του Δήμου στα social media. Αν δεν υπήρχαν οι μπλόγκερς στο Δήμο, ίσως αυτά να μην υπήρχαν ή να καθυστερούσαν κι οπωσδήποτε δεν θα γίνονταν όπως τώρα, δηλαδή χωρίς οικονομική επιβάρυνση του δήμου. Κάπου εδώ, σε αυτή τη χρονική συγκυρία, καθυστερημένο στην εξελικτική πορεία των μπλογκς και σε μία κοινωνία πιο ανοικτή από παλιότερα στο διάλογο και την επικοινωνία, εμφανίστηκε το antiparosvoice .

Η  συμπλεγματική συμπεριφορά του antiparosvoice προς εμένα προσωπικά αναπτύχθηκε σαφέστερα στις αναρτήσεις των τελευταίων μηνών. Δε θα σταθώ στο τι ήταν στρεβλό στις αναρτήσεις, τι υπερβολικό και τι fake news. Είχα σκοπό να εκδώσω από το δημόσιο αξίωμα μου στο Δήμο ένα δελτίο τύπου απάντησης στα όσα μου καταλογίζονται στην προθανάτια ανάρτηση του μπλογκ, αφού σύντομα οι συνεδριάσεις θα αναμεταδίδονται ζωντανά, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη δημοκρατία των δημοτικών συνεδριάσεων, που ήδη γίνεται πράξη από την πρώτη μέρα με τις άμεσες αναρτήσεις των ηχητικών αρχείων των συνεδριάσεων. Πλέον δεν έχει νόημα καμία επίσημη απάντηση που θα δώσει αξία σε κάτι που δεν το αξίζει πια, αφού δεν υπάρχει αποδέκτης, και μπορώ στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο να τοποθετηθώ δημόσια περί αυτού, ωστόσο ακόμα και στην τελευταία δακρύβρεχτη αποχαιρετιστήρια ανάρτηση πάλι εγώ φαίνεται να στοχοποιούμαι ως υπαίτιος πολλών που δεν έχουν γίνει και με μία σαφή υπόνοια και για άλλα. Θα συμφωνήσω ότι ανορθογραφίες υπάρχουν στο δήμο, θετικά όμως ακόμα περισσότερα. Και στα δύο το μερίδιο της ευθύνης μου είναι μικρό, αφού πολιτεύτηκα με το συνδυασμό του δημάρχου έχοντας συναίσθηση ότι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος λόγω επαγγελματικής υπόστασης και κυρίως αυξανόμενων οικογενειακών υποχρεώσεων. Από αυτή την παραδοχή όμως μέχρι του σημείου να υπάρχει τέτοιο –θεσμικό καταρχήν- μένος εναντίον μου υπάρχει η απόσταση που χωρίζει τη σημερινή εξομαλυμένη κατάσταση από τις ημέρες και τα ήθη της προηγούμενη δημαρχίας.

Έτσι, οι ανώνυμοι -αλλά γνωστοί- κήνσορες του antiparosvoice, τιμητές ενός παρελθoντικoύ σκοταδισμού αναπολούν έκδηλα την αντίστοιχη εποχή (με εξαιρέσεις λίγων δημοτικών συμβούλων που πρόσφεραν από φιλότιμο και αγάπη για το νησί). Μοιάζουν να αγνοούν ή κάνουν πως ξεχνούν τα φαιδρά δελτία τύπου, τα κλειστά «κασετοφωνάκια» των συνεδριάσεων, την παντελή έλλειψη ενημέρωσης προς τους συμβούλους για τα θέματα, τις δημοτικές συνεδριάσεις πίσω από κλειστές πόρτες, τις μεθύστερες αποφάσεις, τις απειλές και διώξεις όταν ανεβάζαμε ηχητικά αρχεία ή υλικό από τη θεματολογία των συμβουλίων, την αισχρή συκοφαντία ακόμα και την τελευταία στιγμή, το Φόβο γενικότερα.

Οι καιροί αλλάζουν όμως, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν (και πως θα ήταν αλλιώς αφού ήταν ο κύριος λόγος που βάρυνε στο να είμαι υποψήφιος, από τη θέση δε που έλαβα φρόντισα τίποτα από αυτά να μην μείνει ίδιο). Η αίσθηση του φόβου στην αντιπολιτευτική φωνή και στο δημόσιο αντίλογο δεν υπάρχει. Όλοι έχουν την ταυτότητά τους και δεν χρειάζεται να πέσουν μάσκες για να δούμε ποιος είναι τι και τι σκοπό επιτελεί με τα γραφόμενα του και ενδεχομένως με τις κοινωνικές του ενασχολήσεις, οπότε θα ερμηνεύσουμε και τις προθέσεις του. Οι αχυράνθρωποι που αναρτούν και αναδημοσιεύουν, και αυτοί που ως υποβολείς κινούν τα νήματα κρυμμένοι δήθεν στην άφθαρτη σκιά θα εμφανιστούν και πάλι, ελπίζω με λίγο πιο καθαρή ματιά και διάθεση για πραγματική αντιπολιτευτική διάθεση, ελλείψει πραγματικής αντιπολίτευσης στο Δήμο.

Και πράγματι, υπάρχει μιία διαπίστωση που είναι σωστή: τρεις καίριες θέσεις στο Δήμο έχουν καταληφθεί από τους τρεις μπλόγκερς του νησιού ενώ για λίγο δεν έγινε δυστυχώς σύμβουλος και ο τέταρτος. Αυτό δε δείχνει φυσικά ότι τα μπλογκς λειτουργούν ως προθάλαμος για το Δήμο, έτσι λειτουργούν πιθανώς περισσότερο δημόσιες θέσεις σε συλλόγους και σωματεία. Δείχνει πρωτίστως ότι ενεργοί πολίτες διαχρονικά έχουν τη δυνατότητα να αρθρώσουν επίσημη φωνή με τη διαδικασία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, έχοντας πρώτα οι ίδιοι εκφράσει με τα γραφτά τους τη δυσπιστία τους για την κάθε εξουσία, αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη (ubi dubium ibi libertas - όπου αμφιβολία εκεί ελευθερία).

Ίσως το ίδιο να αφορούσε και το νεόκοπο και τελικά βραχύβιο ή (μεταλλάξιμο) μπλογκ antiparosvoice, υπό προϋποθέσεις που οι ίδιοι οφείλουν για πολλοστή φορά να σκεφτούν. Και τότε, δεδομένης της φθοράς που επιφέρει η εξουσία, κάθε εξουσία, ίσως και να είναι πιο ετοιμοπόλεμοι ή και συνεργάσιμοι..

Παρακαλώ να μην γίνει share από κανένα στα A.N. ή αλλού (πλην στου δήμου, που τον αφορά).