17 Νοε 2010

Η επέτειος και οι επαίτες της Πολυτεχνείο ΑΕ

διαδραστική αφίσα: μετακινήστε τον κέρσορα στο λογότυπο πάνω δεξιά και πατήστε Full size. Για να σταματήσετε τη μουσική πατήστε το βελάκι που αναβοσβήνει πάνω αριστερά. (πηγή)

Πολυτεχνείο ΑΕ

Το Πολυτεχνείο ΔΕΝ ζει. Απλά υπάρχει σα μνήμη, σαν ένας μύθος και, το κυριότερο, σαν ένας φωτεινός οδηγός για τους νέους, αυτούς που δεν το έζησαν, μόνο το ακούσανε μεγαλώνοντας. Μόνο που οι μύθοι κρύβουν και υπερβολές και ανακρίβειες.

Πόσοι από όλους αυτούς που έχουν νωπές μνήμες από το Πολυτεχνείο ήταν εκεί; Κι από τους ειλικρινώς δηλώσαντες έτσι, πόσοι μείνανε αριστεροί στη σκέψη για έναν ελεύθερο κόσμο, όπως οραματίζονταν τότε;


Ανακαλώντας αυτή τη μνήμη τιμούμε με πένθος, και δέος ίσως, τους ήρωες του Πολυτεχνείου. Όχι όλους. Κάποιοι, δεν είναι λίγοι, ακυρώσανε μόνοι τους τη ζωή τους στρεβλώνοντας τις αξίες τους.

Μόνο που οι φωτεινές στιγμές του παρελθόντος δεν κρατούν τη λάμψη τους για πάντα.

Σε μια Ελλάδα που οι αριστεροί είναι “ αλήτες”, οι δεξιοί “Ελληνάρες” και τα ΜΜΕ φτιάχνουν ειδήσεις κατά παραγγελία το Πολυτεχνείο δεν ζει. Τουλάχιστον για όλους. Αρκετοί είναι αυτοί που λοιδορούν την επέτειο, και τα πεινασμένα κανάλια περιμένουν περισσότερο τα επεισόδια που θα τροφοδοτήσουν τους λιμοκοντόρους δημοσιογραφίσκους των καναλιών και λιγότερο την ώρα που θα κληθούν να αναλύσουν το μήνυμα του Πολυτεχνείου.

Ευτυχώς, ο απλός και μη στρατευμένος λαός, αυτός που γεμίζει κάθε χρόνο -και φέτος- τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας στις 17 Νοέμβρη, φωνάζει και άλλα συνθήματα πέραν του Πολυτεχνείου, όπως για την απαξίωση της σύγχρονης πολιτικής ζωής, την οικονομική εξαθλίωση των εργαζομένων και την άνιση μεταχείριση των μεταναστών, την παράδοση του κράτους και της μοίρας μας από τους ανάξιους στους παγκόσμιους τεχνοκράτες. Και τόσα άλλα. Το Πολυτεχνείο δε ζει, αλλά αντηχεί τη φωνή του διαμαρτυρόμενου ενεργού πολίτη ακόμη...

1973
Μαζεύονται όλοι οι μεγαλόσχημοι να αναψηλαφήσουν την αντίδραση μιας γενιάς, αυτής που σήμερα όλοι τιμούν και τότε ήταν μόνο τα "κωλόπαιδα" και οι "γνωστοί-άγνωστοι" του '73.
 
Κάποιοι θα συγκινηθούν, όχι για αυτά που έζησαν, άλλωστε πολλοί από αυτούς δεν υπήρξαν καν γενιά του Πολυτεχνείου, αλλά γι αυτά που πρόδωσαν. 35 χρόνια μετά, και τα συνθήματα πίσω από τα κάγκελα είναι το ίδιο επίκαιρα με αυτά που ψελλίζουμε πίσω από τα σύγχρονα κάγκελα.



--------------------------------------------



...Δέκα χρόνια μετά το 1973, η γενιά του Πολυτεχνείου άρχισε να παίρνει σιγά σιγά θέσεις σε κυβερνητικά πόστα. Πολλοί από τους εκπροσώπους της, από αυτούς που βρέθηκαν μέσα από τα κάγκελα, αλλά και κάποιοι από αυτούς που ήταν απ' έξω, έγιναν βουλευτές, υπουργοί...1985b

...Σήμερα, τα αιτήματα του 1973 παραμένουν ακόμη ζητούμενα για την ελληνική κοινωνία. Η φτώχεια εξακολουθεί να υπάρχει και να διογκώνεται, η παιδεία νοσεί, αμερικανικές βάσεις παραμένουν στη χώρα. Η Δημοκρατία πλήττεται από τον φασισμό των ΜΜΕ, των καρτέλ και των διαπλεκόμενων συμφερόντων, ενώ οι γραμμές της διάκρισης των εξουσιών γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες. Και αν τότε οι εχθροί ήταν φανεροί και οι «πίθηκες» ευδιάκριτοι, σήμερα είναι ύπουλοι, γιατί έχουν μάθει να κρύβονται καλά...
 
...Τη θέση της γενιάς του Πολυτεχνείου, πίσω από τα κάγκελα των σχολών, παίρνουν κάθε φορά οι γιοι και οι κόρες τους, διεκδικώντας τα ίδια πράγματα. Απέναντί τους, βέβαια, δεν υπάρχουν τανκς. Υπάρχει μια κοινωνία αντιδραστική, δύσπιστη, φοβισμένη και φοβική για καθετί νέο, ηττοπαθής, που δεν δέχεται να ακούσει τις φωνές τους. Μια κοινωνία πολύ χειρότερη και πολύ πιο επικίνδυνη από εκείνη του 1973, που χρησιμοποιεί όλα τα λόγια και όλες τις εκφράσεις της για να πείσει τα παιδιά της να επιστρέψουν στο... σπιτάκι τους. Κι αν τότε κάποιο σπίτι μπορούσε να κρύψει κι από έναν φοιτητή, σήμερα αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να γίνει το ίδιο...

του Αργύρη Γιαννόπουλου (ολόκληρο το κείμενό του εδώ: Κάθε στεφάνι και μια ντροπή)

  Δεκαπέντε σκίτσα του Γ. Ιωάννου στις επετείους της 17 Νοέμβρη
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, από το “σαν σήμερα”

1978
1994

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το πολυτεχνείο ΖΕΙ και θα εξακολουθεί να ζει όσο αυτός ο λαός παλεύει για ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, όταν αυτά κατακτηθούν τότε θα μπορεί να μετατραπεί σε εθνική επέτειο, τιμής, μνήμης και αφετηρία νέων αγώνων.
Είναι γεγονός ότι τα πρώτα χρόνια παρά τις απαγορεύσεις της πορείας παρά την τρομοκρατία παρά τους νεκρούς ο λαός κάθε χρόνο ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ
Μετά αφού δεν μπόρεσαν να το σβήσουν από την μνήμη μας προσπάθησαν να το μετατρέψουν σε πανηγύρι, αλλά και πάλι ο λαός ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ με τα παλιά αλλά και νέα συνθήματα
Η αστική τάξη κάνει την δουλειά της, παραχαράζει την ιστορία, αλλοιώνει ιδέες και νοήματα, και τέλος ακυρώνει κατακτήσεις. Έχει πολλά μέσα και εργαλεία για να το πετύχει.
Η δική μας δουλειά είναι να μεταφέρουμε στους νεωτέρους αυτούσιο το σύνθημα ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, είναι η μαγιά.
Τέλος σε μια πορεία 37 χρόνων δεν αντέχουν όλοι, άλλοι πάλι περάσαν στο αντίθετο πεζοδρόμιο, όμως οι γραμμές μας πυκνώνουν κάθε φορά περισσότερο.
Στίγμα: Παντρεμένος με Αντιπαρώτισα
κατοικώ μόνιμα στο νησί μας από τον Ιούνιο του 2009 και δεν αισθάνομαι < ξένος >

ο μάγος Γίσσπορ είπε...

Συμφωνούμε. Το "ΔΕΝ ζει" αφορά αυτούς που το σκοτώσανε μέσα τους. Μόνο που είναι αρκετοί.

νορβηγος είπε...

Το πολυτεχνειο ζει.
Απλως εξυγχρονιστηκε
λιγακι με το περασμα του χρονου.
Το ψωμι εγινε cherokee και bang & olufsen.
Η παιδεια εξαργυρωθηκε σε διαδρομους νοσοκομειων,
νυχτερινα meetings σε πανακριβα εστιατορια και δημοσιο χρημα κατω απο τα δρυινα τραπεζια,
υπουργικες θεσεις, απευθειας αναθεσεις, κομματικες ομπρελες και τσαμπα ρητοριες στα media κλπ
Οσο φυσικα για την ελευθερια τιποτα απο τα παραπανω δεν θα ειχε κανενα νοημα αν
ολα αυτα δεν διαδραματιζονταν σε ενα καθ' ολα ανεκτικο η για την ακριβεια σχεδον επιβραβευτικο κλιμα
που επικρατουσε στο σοφο ελληνικο λαο ο οποιος ψηφιζε και διαμεσω των αντιπροσωπων του μεριμνουσε
για αυτους που καταφεραν να πιασουν την καλη και να πραγματωσουν το ελληνικο ονειρο.
Γιαυτο και φροντισε να τους εξασφαλισει τους απαραιτητους μηχανισμους απελευθερωσης
(παραδικαστικα,ασυλιες,υπουργικες χαρες και ατελειωτες αναβολες και θαψιματα φακελων)
παρεχοντας στους δραστες και εκφραστες μια ολοκληρης γενιας ελληνων την πολυποθητη ελευθερια που παντα αναζητουσαν.

νορβηγος είπε...

Η προταση μου θα ειναι στο εξης την δεκατη εβδομη του νοεβρη να εορταζουμε και την απελευθερωση των δυο συγχρονων αγωνιστων
Βουλγαρακη και Ρουσσοπουλου.
Θα μπορουμε αντι στεφανου να καταθετουμε χρηματα υπερ της ιερας μονης βατοπεδιου και να αποφυγουμε επιτελους τα γαρυφαλλα που ειναι και κιτς ανθη εκτος των αλλων.

Ανώνυμος είπε...

Η ΜΠΟΓΙΑ

Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε
που βρήκα τη μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν

- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

Ανώνυμος είπε...

ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ.ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΘΕΙ.ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ. ΧΤΕΣ.ΟΙ ΚΟΤΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ.ΣΟΒΑΡΟΙ ΝΕΟΙ.ΕΤΣΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΙ ΑΓΩΝΕΣ.ΟΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ.ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΜΠΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙ ΠΕΤΥΧΑΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΗΡΩΕΣ?ΤΙΠΟΤΑ.