16 Ιουλ 2008

Κι αν το νησί διψάσει διψά για Σαλαμπάση

Κάτοικος της Αντιπάρου που διψασμένος πορεύεται προς τη Συναυλία του Καλοκαιριού


Δεν πτοούμαστε. Αντέχουμε στην πλάτη μας μερικές χιλιάδες ακόμα τουρίστες, κάμποσες βίλλες και πισίνες, αμπέλια, ελαιώνες και κήπους. Ας μείνουμε χωρίς νερό και μία και δύο και τρεις ημέρες.

Αρκεί που απόψε το βράδυ τραγουδά ο μετρ του καψουρολαϊκού Σαλαμπάσης. Η αισθαντική αφίσα του καλλιτέχνη κοσμεί τους δρόμους του χωριού και όλοι επαίρονται για την κοινοτική επιλογή να αντιτάξει στο μουσικό φεστιβάλ Πάρου (όπου εμφανίζονται οι άσημοι Χατζηγιάννης, Πλιάτσικας, Θαλασσινός, Νέγκα, κ.ά.) το τρανότερο αστέρι από καταβολής ελληνικού πενταγράμμου με το απύθμενο συναισθημάτων άσμα:
Σ' αγαπάω, μ' ακούς,
σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω σου λέω.
Είμαι μόνος, μ' ακούς,
είμαι μόνος, μ' ακούς;
Σ' έχω ανάγκη, πεθαίνω.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

μακραν the best post

oliaros είπε...

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
’κου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

ελυτης μονογραμμα