21 Απρ 2008

Άνοιξη































































































Ανοιξιάτικο φως. Χοροπηδάνε τα ζωντανά από τη χαρά τους, μια γάτα στέκει τρίβεται στα πόδια και αγναντεύει το ηλιοβασίλεμα. Βολική η Άνοιξη: αραιώνουν τα σύννεφα, θεριεύει το φως, σηκώνει τα φτερά του κι αντηχούν από τα έγκατα του ορίζοντα φωνές πουλιών και παιδιών. Απλώνει σαν αμοιβάδα η μέρα, τα σπίτια φαντάζουν μικρότερα κι οι ψυχές ξαλαφρώνουν. Κατηφορίζει ο ήλιος στα πρόσωπα και τα πυρώνει τα μεσημέρια, σκορπίζει τη θολή θλίψη, φοράει κατάσαρκα στους ανθρώπους από ένα χαμόγελο και σκαλίζει τα χώματα να μυρίσει το καλοκαίρι. Στο Σιφνέικο ο ήλιος μετατοπίζεται όλο και δεξιότερα, πέφτει πια βόρεια της Σίφνου, μεσοπέλαγα, δε χρειάζεται να τον κυνηγάς στα βραχώδη πέρατα του κολπίσκου. Στρίβεις στο μονοπάτι του Κάστρου με την ίδια ορμή όπως παλιά, για μια στιγμή φευγαλέα έχεις τον ίδιο ενθουσιασμό και την πρόσκαιρη ευτυχία από τα απλά που σε περιβάλλουν και σε αποτελούν. Κατηφορίζεις και το μονοπάτι του μέσα σου κάστρου κάθε τέτοια εποχή, δρόμος εύκολος, που τον έχεις διαβεί τόσες φορές που έμαθες πια να είσαι περισσότερο έτοιμος στις ανύποπτες κατηφόρες της καθημερινότητας.

Μαθαίνουμε να μετράμε το Χρόνο διαφορετικά, με τα συνήθη σύνεργα η μέρα παίρνει πιο εύκολα φωτιά. Κι όσο το ηλιοστάσιο δείχνει με τις απλωμένες αχτίδες του το καλοκαίρι δε μπορούμε παρά να νιώθουμε ευτυχείς με την απλούστατη ερμηνεία του όρου.

Ώρες ώρες δε χρειάζεται τίποτ΄ άλλο πέρα από μια καλή θέση στον ήλιο και λίγο γαλάζιο στο βλέμμα. Κι όσο κερνάς τα τυχερά βράχια με χρόνο και συναισθήματα τόσο σου φανερώνει η θάλασσα τα κρυφά της δώρα. Κυλά εμπρός στα νηστικά μάτια το αιώνιο Αιγαίο ποτάμι, μια μεγάλη φλέβα που ξεκινάει απ΄ τα βάθη της μνήμης και δεν καταλήγει πουθενά. Μόνο κυλάει, σα ζωή. Βαθιά στ΄ αλώνια της ψυχής ακούγεται ο λεπτός μεταλλικός ήχος καθώς εφαρμόζει σε μια σπάνια συγκυρία το διάνυσμα, η αποστολή, ο χρόνος κι η διάθεση. Κλείνεις τα μάτια. Τ΄ ανοίγεις ξανά: το θέαμα εμπρός ξετυλίγεται πάλι απ΄ την αρχή, σαν καινούριο...Όσα κι αν ζούμε, θα πεθαίνουμε πάντα με το ίδιο αχόρταγο βλέμμα που γεννηθήκαμε.

Είναι η ώρα που σηκώνεται η αυλαία του καλοκαιριού. Οι κυράδες ανοίγουν τα παράθυρα στη διάπλατη μέρα, τα αγόρια και τα κορίτσια κοιτάζονται με μονοσήμαντο νόημα, οι ψαράδες βάφουν τα παροπλισμένα τους καϊκια. Σιγά σιγά ανάβουν τα πρώτα φώτα του δρόμου και της πλατείας, ενώ οσμή από γιασεμί τυλίγει την παραδομένη χειμερινή άμυνα: ώρα να ξεφορτωθούμε κλειστά σεντούκια, χοντρά σκονισμένα πανωφόρια της μνήμης, υποσχέσεις μιας νέας αρχής, πολλών νέων αρχών, απείρων νέων αρχών, όλες στο ίδιο διάνυσμα και με όμοιο τέλος. Είναι ώρα να ντυθούμε τη σκιά του καλού και να φορτώσουμε στη σχεδία μας πηγαιμούς δίχως νόημα, αποφάσεις της μιας ψυχοστιγμής. Η Άνοιξη είναι εδώ ολόγυμνη, στίλβουσα, ολοφώτεινη, σα γοργόνα που στροβιλίζεται ερωτικά πλάϊ στο κύμα. Δεξιά κι αριστερά παιδιά, τραγούδια, χαμόγελα. Θα ξαποστάσουμε.

3 σχόλια:

ParosPress είπε...

Αγαπητέ φίλε bloger παρακολουθώ σχεδόν καθημερινά αυτά που γράφεις, πολλές φορές με βρίσκουν σύμφωνο άλλες όχι, αυτό όμως που με έχει εντυπωσιάσει είναι η απουσία σχολίων, όχι από άτομα που δεν κατοικούν στην Αντίπαρο, αλλά από αυτούς που κατοικούν εκεί, καλά κανένας δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στην πόρτα του; κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη έστω και ανώνυμα να καταγράψει την άποψη του; τελικά όλα εκεί καλώς γίνονται; σκέφτομαι ότι θα πρέπει να έχεις φοβερές αντοχές και πιθανόν να μην είσαι αντιπαριώτης.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ελπίζω να μην πάει κανένας γιατρός στην Τήνο.

antiparos-blog είπε...

Στην ουσία πρόκειται για μια ομάδα ατόμων που ασχολούνται άμεσα και έμμεσα με το μπλογκ αυτό. Η αποχή οφείλεται τόσο στην αδιαφορία των κατοίκων για οτιδήποτε ξεπερνά τα του οίκου τους, όσο και στο ότι πρόκειται για ένα καινούριο μπλογκ που δεν έχει "αγγίξει" ίσως ακόμα ζητήματα που θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον και αντιδράσεις. Παρόλα αυτά φιλοδοξία των ιδιοκτητών και του υπογράφοντα έιναι να αποτελέσει ένα κοινό τόπο αναφοράς για πράγματα που μας αφορούν, άμεσα (Αντίπαρος, Πάρος) και έμμεσα (υπολοιπος κόσμος και σφαίρα των σκέψεων), χωρίς να αναλάβουμε ρόλο δημοσιογραφικό ή οργάνου καταγγελίας. Αυτό υπονοεί και το καλοπροαίρετο "εικόνες, δρώμενα, σκέψεις" του τίτλου. Μάλλον πρέπει να προστεθεί και το "χωρίς απήχηση". Πάντως δεχόμαστε περιπου 20-40 επισκέψεις καθημερινά (συνήθως από τους ίδιους καθε φορά) μέσα στους οποίους είσαι φυσικά και συ (ευχαριστούμε). Παρεπιπτόντως συγχαρητήρια που δεν διέγραψες το σχόλιο για το δήμο-μιζαδόρο. Ακόμα και άστοχο να ήτανε, πάντα υπάρχουν μιζες στους δήμους (δεν ήταν δικό μου αλλά συμφωνώ).

Όσο για την Τήνο, δεν ευοδώθηκαν τα
πονηρά σχέδια του Διοικητή Σύρου τελικά, χάρις σε ένα συνδυασμό ενεργειών (που και πάλι κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει).

Καλή Ανασταση

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.