Εκ μέρους του Δ.Σ. του Harley Davidson lub διαβάζει κανείς την παρακάτω οδηγία προς τους Χαρλεάδες μηχανόβιους επισκέπτες της Αντιπάρου:
“θα σας παρακαλέσουμε να αποφύγετε τα Burnout στον χώρο της πλατείας,στον οποίο για 1η φορά ο Δήμος δίνει ειδική άδεια,και για τις 2 μέρες, με την σύμφωνη γνώμη όλων των δημοτών του. Παρακαλούμε σεβαστείτε το...”
Από ό,τι μπορεί να καταλάβει κάποιος λοιπόν, ο Δήμος έδωσε ειδική άδεια –σύμφωνα με το ΔΣ της Λέσχης- για να εισέλθουν οι μηχανές στον πεζόδρομο του χωριού μας, και μάλιστα δύο φορές, μία το βράδυ της Παρασκευής και μία ακόμα το επόμενο βράδυ. Αυτό τουλάχιστον εξηγεί το λόγο που ακόμα δεν έχουν σηκωθεί οι μπάρες, αυτές που κόστισαν 12000 ευρώ και ήδη σπάνε, πριν καν λειτουργήσουν (και αποδείξουν τη ματαιοπονία του όλου εγχειρήματος): θα παραμείνουν όρθιες για να βρουν οι μηχανές δρόμο ορθάνοιχτο προς τον πεζόδρομο, ώστε να τους υποδεχτεί το αλαλάζον πλήθος του πεζοδρόμου, γαλουχημένο εδώ και χρόνια με παράνομες και παλικαρίσιες διελεύσεις.
Αναρωτιέται κανείς ποιος προσβάλλει ποιον: η Λέσχη το Δήμο για μία απίστευτη δήθεν άδεια, δηλαδή να διέλθουν και να παρκάρουν οι Harley στην πλατεία; Ο Δήμος τον εαυτό του για το υποθετικό σενάριο να διέρχονται μηχανές εν μέσω τραπεζοκαθισμάτων, πεζών, παιδιών και καροτσιών; Ο Δήμος τους πολίτες που έδωσαν δήθεν τη σύμφωνη γνώμη τους για κάτι τέτοιο, τόσο εξόφθαλμα προκλητικό;
Μέχρι την Παρασκευή ας πρυτανεύσει η λογική. Υπάρχει ένα μικρό αλλά με όμορφη θέα οδικό δίκτυο μέχρι τον Άη Γιώργη που μπορούν να το κάνουν πάνω κάτω με τις πλουμιστές ροκ μηχανές τους όλη μέρα. Η παρουσία τους συνδέει με όμορφο τρόπο το ροκ παρελθόν του νησιού με τη μετάλλαξη του σε κάτι πιο ευτελές (νησί των VIPS, μικρή Μύκονος, και άλλα), αλλά ως εκεί. Δεν υπάρχει λόγος να δώσουμε τον πεζόδρομο βορά στα ντεσιμπέλ και την ήρεμη αγριάδα των Harley.
Εκτός αν συμφωνούμε πράγματι όλοι οι δημότες, οπότε δικαίως παραχώρησε ο Δήμος τον –δικό μας, ολονών μας- δημόσιο χώρο της πλατείας. Στην τελευταία περίπτωση, μπορούμε να επιτρέψουμε την είσοδο και μέσα από το Κάστρο, προκειμένου να κάνουν το Burnout εκεί.
Και για όποιον δεν ξέρει τι είναι το Burnout ας δει παρακάτω:
Αγαπητοί αναβάτες της Λέσχης ευχαριστούμε που δεν θα κάνετε Burnout στην πλατεία, κατά τ’ άλλα σας περιμένουμε στο λιμάνι να ανεβούμε όλοι μαζί με τα πόδια μας τον χιλιοβιασμένο πεζόδρομο. Και το πεζό έχει τη ροκ πλευρά του.
Μέχρι να αποδειχτεί αν υπάρχει πάντως τέτοια “άδεια” από το Δήμο, που ασφαλώς αποτελεί τουλάχιστον καπήλευση της συμμετοχικής δημοκρατίας, ας είμαστε επιφυλακτικοί. Και με διάθεση χιούμορ.
Τι πιστεύετε όλοι εσείς που διαβάζετε και κρίνετε; Είναι υπερβολή να αντιδρά κανείς στη διέλευση των μηχανών διά του πεζοδρόμου με μία “άδεια” από το Δήμο και τη “σύμφωνη γνώμη” των δημοτών; Ή μήπως όχι;
Ο Ναυτικός Όμιλος Αντιπάρου με την υποστήριξη του Δήμου Αντιπάρου και των επαγγελματιών του νησιού, διοργανώνει για 2η συνεχόμενη χρονιά ανοιχτό ποδηλατικό αγώνα ορεινής ποδηλασίας ΜΤΒ την Κυριακή 2 Σεπτέμβρη (2/9/2012) και ώρα 10:30 με εκκίνηση στην παραλία του Σωρού, προεκκίνηση στο λιμάνι συνοδεία οχήματος για 7 χμ, ελεύθερο από τον Σωρό για25χμ, και τερματισμό στο λιμάνι της Αντιπάρου συνολικής απόστασης 32χμ.
ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
Ο αγώνας είναι open και μπορούν να συμμετάσχουν όλοι από 18 και άνω. Κάτω των 18 συμμετέχουν με υπογραφή γονέα ΚΡΑΝΟΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Υποχρεωτική υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης πριν την έναρξη του αγώνα με αποδοχή των όρων συμμετοχής. Συμβολική συμμετοχή 10 ευρώ προς ενίσχυση των παιδικών τμημάτων ιστιοπλοΐας του Ν.Ο.Α.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ • Α1 Ανδρών: Έτος γέννησης από 1994 έως 1978 • Α2 Ανδρών: Έτος γέννησης από 1977 και πριν . Κατηγορία Παίδων- Εφήβων έως 18ετών . Κατηγορία Γυναικών
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ
Παράλληλα με την διοργάνωση του αγώνα,το ΣΆΒΒΑΤΟ 1-9-2012 στις 17.30 θα γίνει παιδικός αγώνας για παιδιά και όσους γονείς θέλουν, απόστασης 3χμ περιμετρικά του χωριού της Αντιπάρου.
ΒΡΑΒΕΙΑ- ΕΠΑΘΛΑ Κύπελλο στους 3 πρώτους κάθε κατηγορίας Στους πρώτους κάθε κατηγορίας Δωροεπιταγή από ποδηλατικά καταστήματα και στη κατηγορία παίδων εφήβων Δωροεπιταγή από το κατάστημα αθλητικών ειδών στην Αντίπαρο SEA and SUN .Μετάλλιο και Δίπλωμα σε όλους τους συμμετέχοντες. Μετά το τέλος του αγώνα θα ακολουθήσει κλήρωση με ποδηλατικά δώρα πρόσφορα των χορηγών μας. Kefalas bikes –Cyclist –Tzortzopoulos bikes –Finikas bikes –Wheelmania.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ Νερό και ενεργειακά GEL της +WATT κατά την διάρκεια της διαδρομής. Ιατρική βοήθεια και ασθενοφόρο Δήμος Αντιπάρου και Πολυδύναμο Ιατρείο Αντιπάρου Μηχανή ασφαλείας από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης Παράρτημα Πάρου. Αυτοκίνητο ασφάλειας και περισυλλογής αθλητών και ποδηλάτων από βλάβη στην ουρά του αγώνα. Πληροφοριες -Εγγραφες: Κοκολιος Αλεξης 6937313200 email:alexkokolios4@hotmail.com.
(η ποίηση υπάρχει γύρω μας – τώρα, που το νησί αρχίζει να γίνεται πάλι αυτό που αγαπάμε, είναι ευκαιρία να την ανακαλύψουμε στη φύση. Το έπραξε ο φίλος Τάσος Ποταμιάνος και τον ευχαριστούμε όλοι μας)
Εδώ, ένας δρόμος ατέλειωτος με μια σειρά από υγρές διάφανες πύλες οδηγούν στο ανεξάντλητο. Μικρά καθημερινά θαύματα φωσφορίζουν πίσω από κάθε πύλη. Αρκεί να χαϊδέψεις ελαφρά τα πόμολα. Ν’ ανοίξεις να περάσεις. Ακολουθώ τον αόρατο οδηγό που εμφανίστηκε ξαφνικά δίπλα μου μόλις πάτησα το πόδι μου στην Αντίπαρο, στην αντίπερα της μη-ζωής του αστικού τοπίου απ’ όπου διακτινίστηκα στο αστρικό τοπίο, αυτό που ανοίγει τη φωνή μου διάπλατα στο ρυθμό των βράχων, στη μελωδία των θάμνων. Ψυχή ανοιχτή ορθάνοιχτη στο γέλιο στο πάθος και στο κλάμα εκεί στην περίβολο του Αη Νικόλα, στην υπόκωφη σπηλιά των πεταλίδων, στο θαλασσινό αλώνι των πουλιών, στην κόκκινη γαλάζια ακτίνα μιας δύσης που χορεύουν νυχτολούλουδα λίγο πριν πέσει το διψασμένο σώμα στα νερά. Κάθε μίσχος και νότα, κάθε κύμα και χορωδία, κάθε θρόισμα του αέρα κι αποκάλυψη. Ακολουθώ τον αόρατο οδηγό μου κι απ’ το Διαπόρι στο Δεσποτικό κερδίζω βήμα βήμα την Αθανασία, κερδίζω ναι κερδίζω το θαύμα, οργιά με την οργιά. Η Αθανασία σα λυσσασμένο αγριοκάτσικο ρουφάει τ’ αλμυρίκια, τα κοχύλια και τα χείλη μου. Κάποια κότερα, ελικόπτερα και άλλες βίλες και πισίνες θυμίζουν πως κοιμάται η Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης. Μα το νησί αντιστέκεται και πεισματικά φυτρώνει θυμάρι, δάφνη κι άγρια μέντα.
Η μέσα μου νήσος ξεδιπλώνεται κι απλώνεται μικρή ελάχιστη κι απέραντη πίσω από ένα μανουάλι, μια γουλιά τσίπουρο, μια νεροχελώνα, πίσω απ’ τον ήχο της σιωπής. Όλα τα σύνεργα τα όργανα στη θέση τους. Κι ο έρωτας, τ’ αρχιπέλαγο, το κορμί μου στην έκρηξη των χρωμάτων των σχημάτων, στην έκρηξη των άστρων.
- Ακούμπησε την ψυχή σου απάνω μου κι αφέσου Αθανασία…
Μεταλαμβάνω και μεταμορφώνομαι την κάθε στιγμή. Αρπάζω μια νυχτερίδα στον αέρα και φοράω τη μάσκα της. Τα μάγουλά μου και το μέτωπο φουσκώνουνε και σκάνε, νερά ποτάμια χύνονται απ’ τα μάτια τη μύτη τ’αυτιά μου σα καταρράκτης στο χώμα.
Ο Τζων Λέννον με κοιτάει και χαμογελά.
- Υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, τον ρωτάω.
- Όχι, μου απαντά. Κι αν ακόμα υπάρχει δε με αφορά γιατί ζωή δίχως κορμί είναι ζωή κλεμμένη.
Ανοίγω τα μάτια. Εδώ στην Αντίπαρο, υπάρχει ακόμα τόπος.
(το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για τις ανάγκες του περιοδικού Ωφλίαρος που μόλις κυκλοφόρησε – δημοσιεύεται κι εδώ μετά από απαίτηση αναγνωστών του ιστολογίου)
ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ
Τρίζουν κάθε τέτοια εποχή οι δείκτες του Χρόνου. Σκαλώνουν στα ξεραμένα άνθη σα γρανάζια και η κυκλική τους πορεία γίνεται ανηφορικά δύσκολη. Λαχανιασμένη τρέχει η ψυχή στα πιο απόκρημνα μονοπάτια και στους πιο αχανείς ορίζοντες, σε μια ατελείωτη συνδιαλλαγή με το μέγα γητευτή ήλιο, που αργά, νωχελικά, σχεδόν ασάλευτα κατηφορίζει τη μέρα στο πέλαγος. Σιφνέικος, Λιβάδια, Ακονητός, Μοναστήρια, Τράχηλας, Δεσποτικό.
Ξανά σκαρφαλωμένος στα βράχια· από την πολυθρόνα του Αιγαίου αγναντεύει κανείς το παρελθόν του. Μνήμες που ανασταίνει το φως κι η πέτρα. Ήχοι και χρώματα αγκαλιασμένα σ΄ένα χαρούμενο πανηγύρι. Θα περιμένεις να νυχτώσει. Σα μεγάλο φωτοκύτταρο μαζεύεις απάνω σου όλο τον ήλιο. Έρχεται γλυκά ετούτη η εποχή, με τις πιο μελιστάλαχτες αχτίδες και τον πιο φωτοϋφαντο ιστό, ριγεί τις σκοτεινές γωνιές του κορμιού και θερμαίνει τα χειμερινά σου ηλιοστάσια. Δραπετεύεις. Ήρωας και δραπέτης. Ήρωας και άγιος. Άγιος και δραπέτης. Αμαρτωλός και ήρωας. Αμαρτωλός...
Ένας γλάρος ξεκουράζει το ανάλαφρο κορμί του πάνω στον ουρανό ενός ψαροκάϊκου. Φυσά μέχρι μέσα, στις ψυχές. Ξεσκονίζεται το αμπάρι από την Αθηναϊκή σκόνη και αποτραβιώνται τα ασφάλτινα νήματα που έχεις απλώσει απ΄άκρη σ΄άκρη, για να μετράς –θαρρείς- τις πατημασιές και το ανάστημά σου στην πόλη. Εδώ δε χρειάζεται τίποτ΄άλλο πέρα από μια καλή θέση στον ήλιο και λίγο γαλάζιο στο βλέμμα. Κι όσο κερνάς τα τυχερά βράχια με χρόνο και συναισθήματα τόσο σου φανερώνει η θάλασσα τα κρυφά της δώρα. Κυλά εμπρός στα νηστικά μάτια το αιώνιο Αιγαίο ποτάμι, μια μεγάλη φλέβα που ξεκινάει απ΄τα βάθη της μνήμης και δεν καταλήγει πουθενά. Μόνο κυλάει, σα ζωή. Βαθιά στ΄αλώνια της ψυχής ακούγεται ο λεπτός μεταλλικός ήχος καθώς εφαρμόζει σε μια σπάνια συγκυρία το διάνυσμα, η αποστολή, ο χρόνος κι η διάθεση. Κλείνεις τα μάτια. Τ΄ ανοίγεις ξανά: το θέαμα εμπρός σου ξετυλίγεται σαν απ΄ την αρχή, σαν καινούριο...Όσα κι αν ζούμε, θα πεθαίνουμε πάντα με το ίδιο αχόρταγο βλέμμα που γεννηθήκαμε. Και η Αντίπαρος θα έχει πάντα ένα τρόπο να σε προσκαλεί σα μια Σειρήνα, που αναρωτιέσαι χρόνια τώρα τι ακριβώς την κάνει τόσο ελκυστική.
Είναι η ώρα που έχει σηκωθεί ολόρθη η αυλαία του καλοκαιριού. Οι κυράδες ανοίγουν τα παράθυρα στη διάπλατη μέρα, τα αγόρια και τα κορίτσια κοιτάζονται με μονοσήμαντο νόημα, οι ψαράδες βάζουν μπρος τα φρεσκοβαμμένα τους καΐκια. Σιγά σιγά ανάβουν τα πρώτα φώτα του δρόμου και της πλατείας, ενώ η πρώτη μυρωδιά από ρακή τυλίγει την παραδομένη χειμερινή άμυνα. Είναι ώρα να ξεφορτωθούμε κλειστά σεντούκια, χοντρά σκονισμένα πανωφόρια της μνήμης, υποσχέσεις μιας νέας αρχής, πολλών νέων αρχών, απείρων νέων αρχών, όλες στο ίδιο διάνυσμα και με όμοιο τέλος. Είναι ώρα να ντυθούμε τη σκιά του καλού και να φορτώσουμε στη σχεδία μας πηγαιμούς δίχως νόημα, αποφάσεις της μιας ψυχοστιγμής. Το καλοκαίρι είναι εδώ ολόγυμνο, ολοφώτεινο, κορμί που στροβιλίζεται στο κύμα. Δεξιά κι αριστερά σκιές, νερά, μουσικές, κορμιά. Θα ξαποστάσεις.
Χθες βράδυ ένα περήφανο κόκκινο φεγγάρι βούλιαξε. Δεν πνίγηκε. Δεν πνίγηκες. Πνίγονται τα ανάλαφρα; Σήμερα η θάλασσα, σε ανταπόδοση για τα πανσέληνα δώρα, χαρίζει τον πιο υπέροχο κυματισμό της, έναν ανοικτό μαίανδρο σε άπειρη ανάπτυξη. Από δω ψηλά έρχεται και γλιστρά κάτω στα πόδια σου, στα αιώνια βράχια μιας απόμακρης γης. Μια μαζεύεις το σχοινί, μια το ξετυλίγεις. Μια ανοίγεις πανιά, μια αφήνεσαι στο ρεύμα.
Ό,τι ζήσαμε ζήσαμε. Τα άλλα τα σκορπά το ανεμολόγιο του χρόνου πέρα από κει που θα τα φθάσουμε ποτέ μας. Ό,τι ζήσαμε ζήσαμε. Το κάθε τέλος είναι μια μικρή ευτυχία που μόλις γεννιέται. Ό,τι ζήσαμε ζήσαμε. Τα άλλα, αυτά που δεν προφθάσαμε, τα βλέπουμε τα βράδια να έρχονται απρόσκλητα, σαν πτήσεις χωρίς φτερά, σαν καταδύσεις χωρίς οξυγόνο, σα φονιάδες, σαν εραστές, σαν πεζοπόροι. Και δίπλα τους, ήρωες που δεν είναι σαν τους φίλους μας, εχθροί που δε μας αξίζουνε, έρωτες που τινάξανε τις στάχτες τους, κόσμοι που ποτέ δε θα ταξιδέψουμε. Μένουν λοιπόν ετούτες εδώ οι αλκοολικές νύχτες, οι ηλιόκαυτες μέρες, τα άφιλτρα φεγγάρια, τα ιδρωμένα πρωινά, να μετράνε όλα το χρόνο σαν αίσθηση. Σαν εκπνοή μετά από βαθιά ανάσα που κράταγες μέσα αιώνες.
Είναι γνωστές ετούτες οι αξίες. Σ΄ αυτόν τον κόσμο ανήκουμε, το νιώθουμε μα δεν το ομολογούμε. Μα ήδη αρχίζει σιγά σιγά να υφαίνεται το ρούχο της επιστροφής σου με τη λεπτή κλωστή των αναγκών. Με τούτα χορταίνεις ολόκληρος νομίζεις, μέχρι που η πραγματική πείνα αρχίζει να κατατροπώνει τις περισσότερες επιθυμίες. Και του χρόνου θα ξέρεις ότι μια ματιά στο γαλάζιο και μια θέση στον ήλιο είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί ποτέ να στο απαγορεύσει.
Το τέταρτο τεύχος του Ωφλίαρου, του free press που κάθε καλοκαίρι κυκλοφορεί στο νησί, αλλά και διαδικτυακά (με πάνω από 100.000 ψηφιακές αναγνώσεις μέχρι σήμερα). Το τεύχος κυκλοφορεί ήδη στο νησί.
πηγή: http://ofliaros.blogspot.com/
Με ρυθμούς γνώριμους μεν αλλά όλο και πιο αποκρουστικούς το νησί υφίσταται τη γνώριμη μετάλλαξη του, από ένα όμορφο νησάκι του χειμώνα σε μία λαμπερή μειλίχια νυφούλα της άνοιξης και του πρώιμου καλοκαιριού, και στο άχαρο λιπαρό νυμφίδιο που πλασάρει την εικόνα του διά των επισκεπτών του τον Ιούλιο και Αύγουστο.
Οι χειρότεροι εκπρόσωποι της μεγαλοαστικής τάξης, χειρότεροι όχι γιατί είναι τέτοιοι, αλλά γιατί περιφέρουν φιλάρεσκα την αύρα της χαλαρής, πλην μεγαλόφωνης χλιδής τους, διατυμπανίζουν δε με τα ελικόπτερά τους, τα απαστράπτοντα SUV τους και τα θεόρατα σκάφη τους, τα ρεζερβέ απέριττα τραπέζια που γευματίζουν, τις εστέτ παρέες τους και τις ατάκες που διαρρέουν πέραν της ομήγυρής τους τη ματαιόδοξη γκλαμουριά τους. Οι κάτοικοι του νησιού δεν αντιδρούν, από την εποχή του Καραβέλα η πορεία εξάλλου είναι προδιαγεγραμμένη, κάποιοι κρατικοδίαιτοι νεποτικοί επιχειρηματίες θα ξεπλένουν εδώ το χρήμα που απόκτησαν στις εποχές της πολυοργασμικής δεκαετίας που πέρασε, και κάποιοι θα διεκδικούν το ρόλο του υποτακτικού γιατί αυτό τους προσφέρει εργασία και έσοδα. Σκληρό πλην όμως τίμιο, αντίστοιχο με την εποχή που ζούμε, αλισβερίσι, που βάζει το νησί σε μία τροχιά ανάπτυξης άλλη από αυτή που ονειρευόμασταν.
“Ποια ανάπτυξη όμως ονειρεύεστε”, θα μας αποκριθεί η αβάντ γκαρντ παρέα παραδίπλα μας, “τη στιγμή που λογίζετε οι ίδιοι σαν ανάπτυξη τις ομπρελοξαπλώστρες και τα επερχόμενα μπαράκια στις ερημικές παραλίες, τα θορυβώδη ναρκισσιστικά θαλάσσια σπορ (και μάλιστα σε μία θέση –2η Ψαραλυκή- που δεν προσφέρεται, ενώ είναι ήδη πολύπαθη από τις κατά καιρούς παρεμβάσεις), την κενοφοβία εντός του χωριού, τέτοια που σαν άλλοι horror vacui θιασώτες γεμίζετε το δρόμο και την πλατεία με τραπεζοκαθίσματα, σαν να είναι το χωριό ένα μεγάλο υπαίθριο –και ενίοτε δυσανάλογα ακριβό- αναψυκτήριο;”
Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να δώσει απάντηση σε αυτό. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το νησί έχει αποκτήσει μία δημοφιλία δυσανάλογη με αυτά που προσφέρει, η δε έννοια “ανάπτυξη” μοιάζει εντελώς ξεχειλωμένη: χωρίς τις βασικές υποδομές (αποχέτευση, πόσιμο νερό ή νερό γενικότερα και ανακύκλωση) κατοχυρωμένες -βέβαια κάποιοι μεγαλόσχημοι φρόντισαν να διασφαλίσουν προκλητικά νεράκι για τις φυτείες τους και τους κήπους τους, σε βάρος των υπολοίπων-, με μία απεντόμωση που απότυχε παταγωδώς, κρίνοντας εκ του θλιβερού αποτελέσματος τα απνοϊκά βράδια, με το πλήθος των ενοχλητικών ζωυφίων( βλ. Ιούλιος – Αύγουστος εδώ), με διασκέδαση υβρίδιο μιας παρωχημένης 90s αισθητικής που διασταύρωσε ασύμμετρα με τα μυκονοειδή πρότυπα, με ανύπαρκτη αστυνόμευση και φέτος, επομένως και πάλι ασυδοσία και ατιμωρησία των σεληνιασμένων (Λα Λούνα) πρωινών ζόμπι, με κάκιστη εξυπηρέτηση από το υποκατάστημα της Εθνικής, που κανείς –από όσο εκ των έσω ομολογείται- δεν φρόντισε να διορθώσει έγκαιρα, με αποτέλεσμα να ανοίγει μόνο δύο φορές την εβδομάδα, και αρκετά άλλα ακόμη, μοιάζει παράταιρο να περιγράφουμε αναμεταξύ μας, αλλά και σε επίπεδο ΜΜΕ, ελληνικών και διεθνών,το νησί ως κορυφαίο παγκόσμιο προορισμό. Δε θα γραφούν άλλα, γιατί οι ρουφιάνοι πάντα ψάχνουν για ένα συκοφάντη, τα προβλήματα όμως είναι εδώ και είναι ατομική ευθύνη του καθενός να τα αναγνωρίσει, στο βαθμό που του αναλογεί ένα άλλοτε άλλο ποσοστό κοινωνικής ευθύνης. Τα δε μήντια αναπαράγουν εντυπώσεις το ίδιο έγκυρες με τις αξίες που μας περιβάλλουν, δείτε παλιότερα ποστ (οι βλακείες του Big Fish, τα παραληρήματα της Σίβυλλας στο Βήμα) για να το επικυρώσετε. Αν τα σελέμπριτις ορίζουν την επιτυχία του τουριστικού προϊόντος στη μηντιακή μας δημοκρατία, εντούτοις όμως δεν ορίζουν και τους συντελεστές της ευζωίας για επισκέπτες και κατοίκους. Από τον άρτι αφιχθέντα (και παχουλό προς απογοήτευση των απανταχού θαυμαστριών) Τζόνυ Ντεπ στην Πάρο μέχρι την δρακοντείως φυλασσόμενη κατά την σύντομη περιήγησή της στην Αντίπαρο κ. Λάτση, μεσολαβεί ένα πλήθος ανωνύμων επισκεπτών που έλκεται από τέτοια ονόματα και καταφτάνει στο νησί αναζητώντας ως πρώτο αξιοθέατο όχι το Σπήλαιο ή το Δεσποτικό, αλλά τη βίλλα του Τομ Χανκς.
Υπάρχει μια διάχυτη γκρίνια φέτος μεταξύ των τουριστών, που έρχεται να προστεθεί στην αντίστοιχη περασμένων ετών, αφού πολλά από τα προβλήματα διαλάθουν χρόνια τώρα. Την ακούμε ή την προσπερνάμε φλυαρώντας; Είναι η ερώτηση που ίσως κρίνει αν το νησί θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ή θα κάνει τη θεαματική βουτιά σε λίγα χρόνια, που έκαναν πρωτύτερα άλλοι δελεαστικοί κορυφαίοι ελληνικοί νησιωτικοί προορισμοί.
Αρχίζει λοιπόν η περίοδος μετάλλαξης, κρατάει κανένα μήνα συνολικά και το μόνο που προσφέρει εκτός από χρήμα και εργασία σε πολλούς, είναι αισθητική κακοποίηση, περιβαλλοντική επιβάρυνση, αλλά και μια ευκαιρία να αναλογιστούμε αν αυτή η εικόνα είναι δέλεαρ ή αντιπρότυπο. Κι επειδή δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση να τροχοδρομήσουμε προς ένα καθεστώς αποανάπτυξης(διαβάστε τα σχόλια του συνδέσμου) του νησιού, με όλα όσα αυτή συνεπάγεται, ας κρίνουμε και ας κριθούμε αναλόγως.
Διαβάστε για μια ακόμη φορά το εξαιρετικό κείμενο του Richard Waters για το νησί, αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στην αυγουστιάτικη λαίλαπα, και παράλληλα μια ασυναγώνιστη καταγραφή της ομορφιάς του νησιού.
Παράλληλα παρατίθεται παρακάτω το πρόσφατο άρθρο του περιοδικού Status (μια από τα ίδια, κάθε χρόνο κάποιος θα βρεθεί να κάνει δημόσιες σχέσεις και να εκθειάσει για μια ακόμη φορά το νησί του… Lost):
Παρατίθεται το σχετικό σχόλιο ενός αναγνώστη πριν δύο χρόνια, εξίσου έγκυρο και σήμερα:
“das_boot”: Γι' αυτό πλέον τα μικρά-και έως πριν λίγα χρόνια έρημα- νησιά της πάλαι ποτέ "άγονης γραμμής" έχουν γίνει μικρά Μυκονιάτικα παραρτήματα. Επειδή κάθε καλοκαίρι είθισται να προτείνονται από τους "διαβασμένους" ρεπόρτερ ως "εναλλακτικοί" επίγειοι παράδεισοι. Με αποτέλεσμα να καλύπτεται και το παραμικρό τετραγωνικό εκατοστό της βραχονησίδας από Rayban-άτους λαδοπόντικες με το Μοχίτο ανά χείρας παρέα με τις μπάρμπι τους που συρρέουν ασύστολα, γιατί πήγε ο γείτονας, για socializing, για να δουν και να τους δουν. Διότι είναι της μόδας να αφήνεις την βίλλα σου -και την τεράστια πισίνα σου επίσης- και να βουλιάζεις στην άμμο με τη Manolo Blahnik γόβα, να γρατζουνάς το Chanel μανικιούρ που το χρυσοπλήρωσες στο Μποτέ στα κατσάβραχα, να σιχτιρίζεις που θα φάς μαρίδα με το χέρι -αλλά και πάλι δήθεν το απολαμβάνεις- και να μιλάς με την κολλητή φραγκάτη στο (στολισμένο με ζβαρόφσκι) τηλέφωνο εκθειάζοντας τις εναλλακτικές διακοπές που κάνεις. Και δεν θα διανυκτερεύσεις φυσικά σε αντίσκηνο χύμα στο κύμα όπως τον παλιό καλό καιρό. Να είμαστε καλά και "πολυτελή" δωμάτια χτίζονται κάθε μέρα, εώς ότου να βουλιάξει το νησί. Δεν έχω θέμα με τον πολύ κόσμο. Εχω θέμα με την ποιότητα αυτού του κόσμου, σχετικά με τα δεδομένα του νησιού. Και αυτό που ξέρω πια είναι πως η Λα Λούνα αποκαλείται πλέον "ανοικτό κλαμπ" και συρρέουν δεκάδες τζιπ τα Σάββατα από την Πάρο για να διασκεδάσουν. Α. Και πως "παίζουν" φέτος και events με DJs από το εξωτερικό σε γνωστή μοδάτη ψαροταβέρνα. Με τις υγείες μας και περάστικά μας. Με όλη μου την αγάπη για το αγαπημένο μου νησί που ότι και να γίνει θα είναι πάντα ο δικός μου αγαπημένος προορισμός. Και όσο για το άρθρο του Big Fish, αφού πάνε τόσοι επώνυμοι πια, μισό να βάλω το Versace μου κι έφυγααααααααααααα!
(σημ: η φίλη πια “das_boot” όντως “έφυγε”, αφού ζει μόνιμα στην Αντίπαρο, απολαμβάνει αυτό που στερούνται όσοι έρχονται Ιούλιο-Αύγουστο, επιμελείται -μεταξύ άλλων- τα τεύχη του Ωφλίαρου και παράλληλα κάνει αυτόν τον καιρό μία πρωτότυπη έκθεση, το Box in a Box, στο –παραμελημένο για μια ακόμη χρονιά- Κάστρο. Λεπτομέρειες εδώ και εδώ).
Ο Ναυτικός Όμιλος Αντιπάρου με την υποστήριξη του Δήμου Αντιπάρου και των επαγγελματιών του νησιού διοργανώνει ανοιχτό ποδηλατικό αγώνα ορεινής ποδηλασίας το Σάββατο Σεπτέμβρη (3/9/2011) και ώρα 16:00 με εκκίνηση στην παράλια του Άη Γιώργη και τερματισμό στο λιμάνι της Αντιπάρου.
Ο αγώνας είναι open και μπορούν να συμμετάσχουν όλοι από 18 και άνω. Κάτω των 18 συμμετέχουν με υπογραφή γονέα.
Υποχρεωτική υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης πριν την έναρξη του αγώνα με αποδοχή των όρων συμμετοχής.
Συμβολική συμμετοχή 10 ευρώ προς ενίσχυση των παιδικών τμημάτων ιστιοπλοΐας του Ν.Ο.Α. Εγγραφή στον αγώνα στο τηλ 6937313200 καθώς επίσης έως και μέχρι 30’ πριν την έναρξη του αγώνα.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ
Νερό και ενεργειακά GEL στον Ακονητό και στην Τσιγκούρα. Αυτοκίνητο ασφάλειας και περισυλλογής αθλητών και ποδηλάτων από βλάβη στην ουρά του αγώνα. Ιατρική βοήθεια και ασθενοφόρο: Δήμος Αντιπάρου και Πολυδύναμο Ιατρείο Αντιπάρου. Μεταφορά με πούλμαν στην εκκίνηση του αγώνα (12 Χμ από το λιμάνι, όποιος θέλει πάει με το ποδήλατό του για ζέσταμα - η διαδρομή είναι πολύ όμορφη).
Α) ΠΑΡΟΣ –ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ ΜΕ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΑΠΟ ΠΑΡΟΙΚΙΑ 25’ ΜΟΝΟ 5 ΕΥΡΩ. Το πλιάριο "ΕΡΜΗΣ" δίνει έκπτωση 50% σε όσους το χρησιμοποιήσουν για τη μετάβασή τους αλλά και οποιαδήποτε άλλη μετακίνηση τους κατά το διήμερο.
Β)ΜΕ ΤΟ ΚΤΕΛ Πάρου -ΠΟΥΝΤΑΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ 20’ 1.80ΕΥΡΩ –ΦΕΡΥ ΓΙΑ Αντίπαρο 5’ 1,10 ΕΥΡΩ
Γ) ΤΑΧΙ από Πάρο για Πούντα 10 ευρώ - ΦΕΡΥ ΓΙΑ Αντίπαρο 5’ 1,10 ΕΥΡΩ
ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ.
Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΣΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ ΤΗΛ 6937313200
VIDEO ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ
ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΔΙΑΜΟΝΗ
ΦΑΓΗΤΟ
HOTEL KOUROS 2284061084-5
ΚΛΗΜΑΤΑΡΙΑ 2284061298
HOTEL KORALI 2284061236
ΣΙΦΝΕΙΚΟ CAFÉ 2284061093
MARIA’S PLACE 2284061370
LOLO’S PIZZA 2284061215
HOTEL ANTIPAROS 2284061358
STRATIS PIZZA
HOTEL ΓΑΛΗΝΗ 2284061420
PAVLOS PLACE 2284061420
ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ 2284061204
ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ 2284061204
ΓΙΩΡΓΗΣ 2284061362
ΤΑΒΕΡΝΑ ΓΙΩΡΓΗΣ 2284061362
ΑΡΓΩROOMS 2284061419
ΤΑΒΕΡΝΑ ΑΡΓΩ 2284061419
HOTEL BEGLERI 2284061378
NISILIOS CAFÉ 2284061113
HOTEL AIGAIO IN 2284061387
HOTEL CHRYSOYLA 2284016224
MARINATOS STUDIOS 2284061395
ΦΟΙΝΙΚΑΣ ROOMS 2284061615
GALANIS ROOMS 2284061739
ELEFTHERIA ROOMS 2284061003
TANGAS STUDIOS 2284061492
PARIS ROOMS 2284061494
MARIANOS 2284061450
CAMPING ANTIPAROS 2284061410
-Δωρεάν τεχνικος έλεγχος ποδηλάτου πριν τον αγώνα και κλήρωση 3 ποδηλατικών δώρων χορηγία: "wheelmania" Eλ. Βενιζέλου 173 Nέα Σμύρνη τηλ. 2109358431 (www.wheelmania.gr)
Κλήρωση (μετά τον αγώνα)
-ενός ποδηλατικού jersey+ collant χορηγία: "KF Pro Bike Store - Κώστας Κεφαλάς" (Φαλήρου 55 Πειραιάς Τηλ: 210-4204171)
Το νησί ξυπνάει από τη χειμερινή του ραστώνη, τινάζει από πάνω του τη σκόνη του χειμώνα, κοιτά κατάματα τον εαρινό ήλιο και χαμογελά απ' άκρη σ' άκρη. Αφτιασίδωτο, με μια λευκή δαντέλα μόνο στις ακρογιαλιές του, μοιάζει με μακρινό συγγενή της παρδαλής αυγουστιάτικης εικόνας του. Οι αισθήσεις όλες ενεργοποιούνται, το λευκό στους δρόμους φυλακίζει το φως και το βλέμμα, μέσα από τις γλάστρες αναβλύζει άνοιξη κι απ' τα παράθυρα του νησιού απλώνεται ανάκατη μυρωδιά από λιβάνι, κουλουράκια και τσουρέκια. Τα παιδιά λεύτερα τρέχουν, φωνάζουν, γελάνε και οι γλάροι από πάνω τους ζυγίζονται στον άνεμο και τη φθορά. Κάτω στο λιμάνι, οι βάρκες φτιασιδώνονται, το καφενείο γίνεται υπαίθριο και το φερυ αποβιβάζει επισκέπτες έμπλεους αγαλλίασης και ενός κρυφού νόστου, που μεταγγίζονται και στους κατοίκους. Και μοιάζει να κρύβεται για λίγο η γκρίνια κι η διχόνοια για όλα τα φαιά που αξίζει ή όχι να γκρινιάζει κανείς. Η πιο όμορφη Αντίπαρος του χρόνου είναι δίχως αμφιβολία αυτή της Μεγάλης Εβδομάδας.
(το κείμενο δημοσιεύεται στο τεύχος του Ωφλίαρου που κυκλοφορεί)
Τα νησάκια του Αιγαίου, και συγκεκριμένα τις Κυκλάδες, φωτογράφησε από το διάστημα ο Ιταλός αστροναύτης Πάολο Νέσπολι.
Η φωτογράφιση έγινε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό , όπου βρίσκονται διαστημικά λεωφορεία από την Αμερική, την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Ρωσία. Οπως ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA), ο Νέσπολι φωτογράφησε την Μήλο, την Κίμωλο και την Πολύαιγο.
Ετσι λοιπόν, οι αγαπημένες Κυκλάδες, όπως φαίνονται από το διάστημα, βρίσκονται σε περίοπτη θέση, ανάμεσα στις φωτογραφίες που έχει αναρτήσει ο Πάολο Νέσπολι στο Flickr. Μάλιστα, ο Ιταλός αστροναύτης έλεγε χαρακτηριστικά ότι η Γη είναι από τα πιο ξεχωριστά μοντέλα που θα μπορούσε ποτέ ένας φωτογράφος να ευχηθεί να φωτογραφήσει.
http://www.flickr.com/photos/magisstra/with/5446478440/
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την επιστολή “ανησυχίας”, που προσυπογράφουν 9 πολίτες, σχετικά με την οικοδομική δραστηριότητα στη θέση “Παναγιά”.
Η πρωτοβουλία ανήκει στον κ. Γιάννη Τριαντάφυλλο, που μετουσίωσε τις πρωτόλειες ανησυχίες συμπολιτών και κατέθεσε χθες την επιστολή, που θα συζητηθεί στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο (Παρασκευή 11/2, 5.30μμ). Ο δήμαρχος έχει επικοινωνήσει με τον κ. Τσάκωνα, ο οποίος πιθανώς θα εκπροσωπηθεί μέσω του δικηγόρου του.
Το θέμα βέβαια δεν είναι να καταδείξουμε μία μόνο περίπτωση πιθανής παρανομίας και την ίδια στιγμή να αγνοήσουμε συνειδητά όλες τις άλλες, μικρές και μεγάλες, που ελάχιστοι έχουν θίξει. Είναι ευκαιρία να αρχίσει η συζήτηση για πολλές παραλίες που έχουν γίνει ιδιωτικές, από τη μια άκρη του νησιού μέχρι την άλλη.
Σημ. (Επειδή κάποιοι ρώτησαν σχετικά:) η επιστολή έχει σταλεί εδώ και δύο μέρες, ήδη δημοσιοποιήθηκε προχθές σε blogs και ΜΜΕ πριν κατατεθεί επίσημα. Σήμερα δημοσιεύεται στο blog, στην ώρα της.
Αντίπαρος 06/02/2011
Προς Δημοτικό Συμβούλιο Αντιπάρου
Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, αξιότιμοι κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι, με την παρούσα επιστολή επιθυμούμε να σας εκφράσουμε τις ανησυχίες μας για τα κάτωθι θέματα:
Όλοι γνωρίζουμε ότι η περιοχή πάνω από την δεύτερη Ψαραλυκή μέχρι την περιοχή που έχει κατασκευαστεί το ελικοδρόμιο (ΓΑΛΑΝΤΑΡΙΕΣ) ανήκει στον Δήμο Αντιπάρου. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει στην ευρύτερη περιοχή μέχρι την παραλία της Παναγιάς οικοδομική δραστηριότητα η οποία αρχίζει και αλλάζει επικίνδυνα την γύρω περιοχή. Έτσι δειλά-δειλά οι ιδιοκτήτες των νέων κατοικιών τοποθετούν πόρτες και μάντρες εκεί που λίγα χρόνια ήταν ελεύθερη η διάβαση προς τις παραλίες.Οι ίδιοι βέβαια ισχυρίζονται ότι αυτές οι περιφράξεις είναι νομότυπες.Τους δε τελευταίους μήνες είχαν τοποθετηθεί σημάδια με κορδέλες πολύ κοντά στον αιγιαλό, μάλλον για οριοθέτηση νέων οικοδομών. Έπειτα από παράπονα και διαμαρτυρίες κατοίκων τα όρια μεταφέρθηκαν λίγα μέτρα παραπάνω. Σε αυτό το σημείο λοιπόν υπάρχει άμεσος κίνδυνος αποκλεισμού του μονοπατιού που ενώνει τις παραλίες Ψαραλυκή- Παναγιά. Μήπως θα πρέπει ο Δήμος να καθαρίσει το μονοπάτι; και να τοποθετηθούν καλαίσθητες ενδεικτικές σημάνσεις;
Πιστεύουμε ότι ο Δήμος πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός σε τέτοια ζητήματα που αφορούν τους δρόμους που οδηγούν στις παραλίες του νησιού μας.Όπως όλοι γνωρίζουμε στο παρελθόν έχουν γίνει παρόμοιες ενέργειες με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πρόσβαση σε διάφορες αξιόλογες παραλίες του νησιού.Στην συγκεκριμένη περιοχή είναι αναγκαία η καταμέτρηση και οριοθέτηση της Δημοτικής έκτασης έτσι ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος καταπάτησης της. Ίσως επίσης θα μπορούσε να αξιοποιηθεί κατάλληλα η περιοχή προς όφελος του Δήμου μας, ή διαφόρων τοπικών συλλόγων όπως ο Ναυτικός όμιλος Αντιπάρου για αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η παρούσα επιστολή επιθυμούμε να τεθεί θέμα στο επόμενο σας Δημοτικό συμβούλιο, και να δοθεί λύση πριν είναι πολύ αργά. Θα ήταν και μια καλή αρχή για να βρεθεί λύση και σε άλλες αποκλεισμένες παραλίες.
Σας επισυνάπτουμε και πρόσφατες φωτογραφίες της περιοχής.
![2323 [1024x768]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjZi7aOcgtbKqGTG6KIEfsMdbce-ZkXZPims88Wn0jNvwLBkeV-yDbb6jptnGg9m99ussIaQYJjS43bxLqN6-UFLQMtAl7Xqp0cZ1fyG3-CVTk5vH5FMqN0fb_a9K_IrsysJ1A1SL6hfYU2/s1600-h/2323%252520%25255B1024x768%25255D%25255B5%25255D.jpg "2323 [1024x768]")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (2)")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (3)")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (4)")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (5)")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (6)")
%5B2%5D.jpg "psar-pan (7)")
+%5B640x480%5D.JPG)